Laura's leven

Horloges en parfum

Shopvriendin wees me erop dat de Kijkshop Hello Kitty horloges in de aanbieding heeft. Voor de vitrinekast twijfel ik. Het is mijn eerste horloge in 6  jaar. Wie heeft er tenslotte nog een horloge nodig als je een mobieltje hebt dat de tijd weergeeft? En is Hello Kitty niet een beetje kinderachtig? Mijn oog valt op een stalenexemplaar. Ik vrees dat het te groot is, passen mag niet, ruilen binnen 14 dagen met originele kassabon en aangehecht prijskaartje mag wel. Ik ga over op de aanschaf. De secondewijzer is een hartje. Nu het met mij en de liefde niet zo goed gaat, de gesprekspartner wilde het houden bij gesprekspartnerschap en Lief en ik zijn tegenwoordig vuriger in het ruzie zoeken dan in passie, herinnert dit me eraan dat ik iedere seconde van de dag moet blijven geloven in liefde en sprookjes.  Het horloge is inderdaad te groot, maar met deze gedachten kan ik het natuurlijk niet terug brengen, aangehecht prijskaartje of niet. Om mezelf te troosten ga ik naar de parfumerie. Ik ruik aan geurtjes die me doen denken aan opwaaiende zomerjurkjes en tango schoentjes.

Vakantie

Het weekend kreeg ineens een vakantie thema. Ouder herinneringen werden opgehaald en nieuwe plannen gemaakt. Shopvriendin en ik reisden samen af naar Zaandam om daar de foto´s en filmpjes te bekijken van onze Rome reis afgelopen zomer. Namen van reisgenoten die we vergeten waren kwamen weer boven, anekdotes werden uitgewisseld en herinneringen opgehaald. We zagen twee van onze mede reisgenoten in hun natuurlijke habitat, een onwennige situatie voor iedereen, maar na de kaasfondue en de wijn werd de sfeer losser en meer ontspannen. Zo makkelijk als het terug kijken op een reis ons af ging  zo moeilijk vonden ik en mijn reispartners voor de volgende vakantie het om een nieuwe bestemming uit te kiezen. Buiten Europa, binnen Europa, budgetten, voorkeuren en duur van de vakantie worden besproken. We komen er niet uit, uiteindelijk schrijven we 8 bestemming op en stoppen die in een hoge hoed. Van de 8 zijn er nu nog 2 over. Het word China of Calefornia, maar het kan ook heel goed een rondreis door Amerika worden.

Andere plannen

`Het leven is wat je gebeurd, terwijl je andere plannen maakt´zingen Acda en de Munnik omdat John Lennon dat ook deed. Als dat waar is weet ik zeker dat ik leef. Mijn leven lijkt een aaneenschakeling te zijn van dingen die gebeuren terwijl ik andere plannen maakte. Ik plande niet dat ik verliefd zou worden op mannen, toch gebeurde het tot twee keer toe. Ik plande niet dat ik twee vriendjes zou hebben, toch gebeurde het, ik plande niet dat een van de twee liever niet mijn vriendje wilde zijn en je raad het al, toch gebeurde het. Ook plande ik niet dat zusje en baby hier op de stoep zouden staan, en zoals dat vaker blijkt te gaan met dingen die je niet plant, gebeurde ook dit.

Misschien moet ik maar eens niet gaan plannen dat ik de loterij win en ook niet dat ik een studie ga volgen en dat die studie dan ook niet door mijn baas betaald word. Dan plan ik ook meteen niet in dat ik de liefde van mijn leven tegen ga komen en dat ik daar zo walgelijk gelukkig mee ga worden dat niemand geloofd dat het echt bestaat.

Leuk genoeg is niet goed genoeg

Ik vond de gesprekspartner wel leuk, misschien zelfs wel een beetje erg leuk, en ik ben ervan overtuigd dat hij mij ook wel leuk vond. We genoten ervan in elkaars aanwezigheid te zijn. Soms kwam hij langs op dinsdagavond want hij was toch in de buurt. Soms zagen we elkaar op donderdagavond want dan was ik toch in de stad voor de Unie late night. Op zaterdagen gingen we vaak uit, ik vond het heerlijk dat hij net zo divers was als ik, van balletvoorstelling tot dansen tot diep in de nacht op vage techno feestjes. Van lekker helemaal niets doen in elkaars aanwezigheid tot een zondagmiddagwandelingetje door de stad en elkaar op leuke boeken wijzen in de Doner. Van lepeltje lepeltje in slaap vallen, me heerlijk beschermd voelen in zijn armen, tot zo lang mogelijk opblijven en elkaar muziekjes, filmpjes en mooie schilderijen laten zien op you tube.

Maar hij was niet echt verliefd op mij gaf hij keer op keer aan. Ach,misschien komt het nog wel, dacht ik. Maar het kwam niet en wij gingen elkaar wel steeds meer en meer zien. We waren niet echt een stel, maar ook niet overduidelijk niet. We kwamen in het stadium dat we elkaar best mee konden nemen naar bezoekjes bij vrienden of familie. Ik vond het heerlijk, dit was wat ik zo gemist had, waar ik zo naar verlangde. En ik vergat dat er helemaal niet een wirwar van vlindertjes door mijn buik ging als hij mij sms-te, dat ik niet continu op een roze wolk zat, en dat ik bij zijn sms-jes soms dacht ja hoor “bet you say that to al the girls”.

Ik was dus in mijn “leuk genoeg” modus gaan zitten omdat ik zo verlangde naar de dingen die we samen deden dat het me niet uitmaakte dat die vlinders en die roze wolk er niet waren. En ik hield mezelf steeds voor dat ik hem toch wel echt leuk vond als mijn omgeving me daarop wees. Tot de gesprekspartner dus kwam met het feit dat we inderdaad klikken op ieder punt, we vinden elkaar leuk, lief, aantrekkelijk, waarderen elkaars kledingsstijl, hebben altijd genoeg gespreksstof en genoeg wederzijdse interesses, maar er mist een ingrediënt. Er is niet dat gevoel van can’t eat, can’t sleep, heart shaped fireworks, you know, the big kind of thing.

Hoewel ik het wist, hoewel hij nooit gelogen heeft, hoewel ik zelf die vlindertjes ook niet voelde en ze daarom soms maar verzon, hoewel ik dat soort dingen gewoon in mijn dagboekje opschreef viel zijn mededeling me toch rouw op mijn dak. Even stond mijn hele wereld op zijn kop, was ik zwaar emotioneel. Maar we hebben er over gesproken, ik heb er over nagedacht en uiteindelijk ben ik alleen maar dankbaar. Want hij heeft nooit tegen mij gelogen en hij maakte het “uit” op het moment dat het nog mogelijk is om door te gaan op vriendschappelijke basis. Want daar ben ik van overtuigd, dat wij een hele mooie vriendschap gaan hebben, het is een leuk iemand waar ik al een hele leuke tijd mee heb gehad en waar ik zeker nog een hele leuke tijd mee wil hebben.

Maar bovenal ben ik dankbaar omdat hij me even flink heeft wakkergeschut, “leuk genoeg” is niet “goed genoeg”. Er moet meer zitten in het leven, ik moet weer gaan geloven in sprookjes, in kikkers die veranderen in prinsen of prinsessen, in can’t eat, can’t sleep, in verliefdheden zoals mijn verliefdheid op Lucy ooit was, groots, meeslepend en allesoverheersend, gewoon the big kind of thing you know?!?

Blond

Omdat ik graag een blond agenda wilde kocht ik 3 velletjes decemberzegels. Voor iemand die niet aan kerstkaarten doet zijn 3 velletjes van 20 postzegels wel wat veel van het goede. Voor iedereen die wel aan kerstkaarten doet trouwens ook. De hele maand december stuurde ik fanatiek kaarten naar iedereen die ze wilde ontvangen, ook naar iedereen die ze niet wilde ontvangen trouwens. Nu de termijn voor kerst en nieuwjaarskaarten voorbij is heb ik nog steeds een velletje kerstzegels over. Mijn kerstboom staat ook nog , af en toe komt er een kaart binnen als dank voor mijn schrijfwoede in december. De agenda ligt ongebruikt in een la, volgend jaar pak de dingen anders aan.

Ernest

Vorig jaar had ik besloten dat ik op mijn verjaardag wilde trouwen. Het ging mij meer om de datum (20-09-2009) dan dat ik nu echt vast omlijnde plannen in die richting had. Ik had dan ook geen flauw idee met wie ik zou gaan trouwen. Ik kende ook helemaal niemand met wie ik zou willen trouwen.

Er is wel vaag een afspraak gemaakt met mijn “best friend” op de middelbare school, als we beide 30 zijn en enkellopend (prachtig zuid Afrikaans woord voor alleenstaand) gaan wij trouwen. Maar vorig jaar werden we geen 30 en bovendien zo enkellopend zijn we nu ook weer niet. Dus dat feest ging niet door.

Toen viel mijn oog op Ernest van der Kwast. Ik moest altijd lachen om zijn columns in de nul10, hij is ongeveer mijn leeftijd en woont in de buurt. Een ideale match dus. We zouden naar Vegas gaan, even trouwen en daarna weer uit elkaar gaan. Maar Ernest bleek een zoon te hebben, en zoons komen niet uit de lucht vallen dus ontstond het vermoeden dat die zoon dan ook wel een moeder zou hebben. Bovendien is hij tegen het huwelijk en vind hij dat alleen het homohuwelijk toegestaan zou moeten worden. Dat is dan weer wel een onderwerp waar we het over eens zijn.

De trouwplannen vielen in duigen, maar ik bleef wel trouw bezoekster van het blog van Ernest, en er is maar zelden een Unie late night (waarvan hij de host is) die ik oversla. Trouwen of niet, hij maakt me nog steeds aan het (glim)lachen.

Hoe dan ook, het zal niemand verbazen dat ik Ernest direct een mailtje stuurde met mijn naam en adres daarin toen hij beloofde dat ik als ik dat zou doen hij het eerste hoofdstuk van zijn boek in wording “Mama Tandoori” inclusief rode peper zou opsturen. Inmiddels heeft hij terug gemailt, of de dochter van zijn leraar Nederlands ben en of ik 8 april naar de feestelijke presentatie van “Mama Tandoori” in Lanteren het venster kom. Ik beloof het, en hij beloofd het boekje begin februari naar met op te sturen. Spannend, post van Ernest, ik kan bijna niet wachten.

P.s onderstaande foto heb ik `gestolen´ van het blog van Ernest

Dora

De oplettende lezer had het vast al door. Ik heb een hekel aan Dora. Ik geloof er niet in dat wij onze peutertjes en kleutertjes moeten indoctrineren totdat ze Engels spreken. In het originele Amerikaanse programma is het trouwens de bedoeling dat ze Spaans leren door dit irritante wezentje. Naar mijn idee lopen kinderen geen enkele voorsprong op in het beheersen van de Engelse taal door het kijken naar Dora. Natuurlijk ze zullen tot 3 kunnen tellen en af en toe zul je je kinderen  `boots´ horen roepen, maar dit heeft weinig met taalbeheersing te maken, het is gewoon de naam van haar irritante aapje en heeft voor kinderen ongeveer evenveel betekenis als `Meneer Nilson´ het aapje van Pipi Langkous. Het woord heeft voor hen geen enkele betekenis, het is gewoon een naam.

Je kunt een kind een truckje aan leren zoals je een hond kunt leren pootjes te geven, maar voordat het er echt iets mee kan moet het er ook aan toe zijn iets te leren. Een kind dat voor de rest niet tweetalig wordt opgevoed komt dus door een uurtje Dora kijken te weinig in aanraking met de vreemde taal en het is dan ook volstrekt zinloos dit programma te gebruiken voor de tweetaligheid van je kinderen. Ze vergeten het net zo makkelijk weer als ze het leren en omdat ze er nog niet aan toe zijn enig begrip te hebben van andere talen zullen ze geen voorsprong hebben op hun leeftijdsgenootjes die later pas met deze vreemde taal in aanmerking komen. Want op het moment dat je er wel rijp voor bent zul je het sneller leren toepassen en spreek je even goed Engels als je leeftijdsgenootjes die wel volgens programma´s al Dora en Muzzy Engels hebben moeten leren op momenten dat ze daar nog niet rijp voor waren.

Daarnaast is het programma weinig origineel. Swieber doet met wel heel erg veel denken aan Joop, de wolf (en boef)uit Mapel Town. En heeft het lievige uiterlijk van Dora veel weg van Strawberry Shortcake (ook wel bekend als Charlotte Aardbei).

Qua sociaal emotionele ontwikkeling lijkt het me voor een kind beter om naar Sesamstraat te kijken. De figuurtjes hier zien er ook snoezig uit maar kennen bij tegenslag ook emoties al jaloezie en boosheid. Een kind leert hier tenminste nog van hoe met deze emoties om te gaan. De altijd vrolijke Dora geeft een vertekend beeld van de werkelijkheid.

En daarom lieve lezers heb ik dus een hekel aan Dora.

ZAP

Zap, een reclame met dames die wulps de camera in kijken.
Zap, een reclame met tieners die wulps de camera in kijken en aan lolly´s likken.
Zap, beleef een nieuw avontuur met Dora.

Het word mij te veel, ik zet de tv uit, reclames die seks aanprijzen alsof het een product is dat je gewoon in de winkel kunt kopen nog tot daar aan toe, maar Dora, dat kan ik niet verdragen.

Ik probeer wat te slapen maar dat lukt niet, ik heb pijn in mijn nek, in mijn rug, in mijn kaak en voel een contante druk op mijn neus. Weer een neusholteontsteking denk ik. Weer een neusholteontsteking bevestigd even later ook de dokter.  Gelukkig mag ik wel een neusspray afhalen bij de apotheek.

Zap, een stukje goede tijden slechte tijden. Ik kijk dit al jaren niet, toch is er niets veranderd.
Zap, telsel reclame voor een keukenapparaat.
Zap, telsel reclame voor een fitnessapparaat.
Zap, telsel reclame voor Kidsworld. Toen ik daar nog werkte was het logo veel leuker.
Zap, telsel reclame voor een antirimpelcreme.

Ik zet de tv maar weer uit, dit wordt het niet. Ik probeer iets te lezen, maar kan me niet concentreren. Ik probeer wat te slapen maar wordt wakker door de pijn. Oh ja, neusspray. Ik bel Visje op of ze met mij mee wil naar de apotheek en wat boodschapjes doen. Ik durf niet zo goed alleen. Gelukkig heeft Vis tijd en gaat ze met me mee. Daarna blijft ze nog wat, we drinken thee en eten broodjes. Even voel ik me best goed. Maar als Visje de deur achter zich dicht trekt val ik in slaap.

Als ik wakker wordt zie ik een telsel reclame van Dora dvd´s, ZAP! Hopelijk word ik snel weer beter want nog een dagje huisvrouwen tv kan ik niet aan.

Vroeg

Sinds enige tijd hebben wij voor schoolse opvang. Iets dat tamelijk verschrikkelijk is. Want het is natuurlijk niet leuk om al om half 8 op je werk aanwezig te zijn en maar af te moeten wachten hoe laat de kinderen op komen dagen als ze al komen opdagen. Want meer dan eens ben ik onverrichte zaken weer naar huis gegaan.

Toch probeer ik er iets moois van te maken. Door te bedenken dat ik anders nooit voor dag en dauw op zou staan en dat het best leuk is de ochtend ook eens mee te maken, te zien hoe het langzaam licht wordt. Of ik lok mezelf mijn bed uit met de gedachten aan warme chocolademelk.

Als er dan een kind aan belt doe ik overdreven vrolijk. Zodat je denkt, mens doe normaal, het is niet gezond om zo vroeg zo vrolijk te zijn. En natuurlijk is het ook gewoon een strategie. Misschien ga ik zelf wel geloven dat ik vrolijk ben als ik maar vrolijk genoeg doe.

Als ik dan eindelijk met die een of twee kinderen naar school loop en onderweg BSO kinderen met hun ouders tegen kom die ik natuurlijk allemaal heel vrolijk een goede morgen wens en zij mij een goede morgen terug wensen voel ik me ook echt steeds vrolijker worden. De kinderen en ik huppelen en springen, schreeuwen en zingen liedjes, wat is het leuk om vroeg op te staan.

Maar vandaag was het anders, na een kwartier kwam het eerste kind, even daarna kwamen het tweede en het derde kind. Dit had ik nog nooit mee gemaakt, drie kinderen. Niet te geloven, ik deed een vreugde dansje. Het laatste kind niet, hij wilde niet en schreeuwde de hele boel bij elkaar. Hij wilde naar mama, naar school, eigenlijk wilde hij overal zijn, behalve bij mij op de BSO. Toen hij eindelijk gekalmeerd was moesten we alweer naar school. Op dat moment zat hij echter zo in zijn puzzel verdiept dat hij niet meer weg wilde. School en mama waren vergeten.

Hij maakte zijn puzzel af en ik kwam in tijdsnood. Want ik moest drie kinderen op twee scholen brengen. En ze moesten alle drie om half 9 in de schoolbanken zitten. Want juffen worden niet vrolijk als je ze vroeger brengt, maar ook niet als je ze later brengt. Een onmogelijke opgave dus. Want ik kan niet op twee plaatsen tegelijk zijn. Dus jut ik de kinderen op, kom op jongens, doorlopen, jullie moeten echt meewerken, we hebben haast. Natuurlijk werkt dit niet. Want er is onderweg zoveel te zien en te beleven.

Als ik het laatste kind naar school breng is het 5 over half 9. Ik duw hem de klas in en prop zijn jas in zijn luizenzak. Op dat moment komt er een moeder binnen met een kleuter aan de ene hand en een peuter aan haar ander hand. Ze is duidelijk vermoeid. De kinderen hadden niet goed geluisterd en nu was de kleuter alweer te laat. Om nog maar niet over de peuter te spreken die naar de peuterspeelzaal moet die jawel, ook om half 9 begint.

Ik kijk het aan. Ik snap haar race tegen de klok als geen ander. Er worden onmogelijke dingen gevraagd van al die moeders die niet per definitie ochtendmensen hoeven te zijn, maar wel met ochtendhumeuren van zichzelf en hun grut moeten dealen. Ik ben blij dat ik deze hordes weer overwonnen heb. En ik word er dan nog voor betaald.

Misschien moeten de moeders zichzelf ook lokken met vrolijke gedachten, huppeltjes en warme chocolademelk. Word het leven een stuk relaxter van.

Stilte

`Zeg Lau, weet je hoe lang je al niet geblogt hebt?’
‘Uh, ja zo ongeveer’.
‘Dat kan echt niet, het is ongehoord’.
‘ Maar ik had het druk, het was kerst en oud en nieuw en ik had een weekje vrij’.
‘Dat is dus geen excuus’.
‘Maar er is toch niemand die me leest en zo goed schrijf ik nu ook weer niet’.
‘Nu doe je het weer’.
‘Wat doe ik weer?’.
‘Je doet belachelijk onzeker, ga nu gewoon eens zitten en schrijf’.

Dit soort gesprekken voer ik dus al een week of twee met mezelf. Want er is genoeg om over te schrijven. Maar als ik uit het ritme kom wordt ik onzeker en durf ik niet meer. Dan vraag ik mezelf af waarom ik mijn leven perse wereldkundig moet maken, of nu ja wereldkundig voor zij die de Nederlandse taal machtig zijn, waarom schrijf ik niet gewoon naar mijn lief dagboek?

Oh ja, ik wilde schrijven, en geloofde dat ik daar beter in zou worden naar mate ik het vaker deed. Is dat zo? Ben ik beter geworden? Ik geloof het wel. Althans mensen zeggen het wel eens. Dus je wordt toch gelezen? Uh, ja door een handje vol mensen, vrienden, kennissen, familie je kent het wel.

En waarom lezen ze je dan? Omdat ze me kennen denk ik. Misschien willen ze beleefd zijn, of misschien vinden ze mijn leven interessant genoeg. De verhalen over de kinderen op  mijn werk, mijn onzekerheden over nu ja eigenlijk alles en vooral mezelf, maar hoe ik toch niet opgeef en steeds het beste van het leven probeer te maken ook al kom ik daardoor in vreemde situaties terecht. Sommige mensen zeggen dat ze me lezen omdat ik het leuk weet op te schrijven.

Dus je kunt toch schrijven? Wat houd je dan tegen? Misschien wel dat ik gelukkig ben. Ik maak mijn leven mogelijk en als ik iets wil probeer ik wegen te vinden omdat voor elkaar te krijgen ook al vind ik het eng. Zo heb ik dit jaar genoten van kerst bij een vriendinnetje en later met lief en mijn familie bij mij thuis. Ook oud en nieuw was fijn, met de gesprekspartner waarvan ik nog steeds niet helemaal weet wat we nu van elkaar zijn. Maar misschien moet ik daar ook wel gewoon niet te veel over nadenken en genieten van onze tijd samen.

Ja, ik ben dus best wel gelukkig, wat niet wil zeggen dat het me nu helemaal voor de wind gaat. Of dat ik nooit meer onzeker ben ergens over. Dat ik geen baaldagen meer ken, oh zeer zeker wel. Maar het lijkt alsof ik mijn leven richting kan geven, alsof ik mijn eigen kompas ben. Misschien vaar ik wel niet de juiste koers, maar dan zullen we die koers weer aanpassen. Ik plak geen briefje meer op mijn deur omdat ik eenzaam ben met kerst, al staat de tafel nog steeds ook gedekt voor de onverwachte gast. Want we blijven natuurlijk wel oog houden voor het onverwachte.

En daarom ga ik mijn best doen weer een begin te maken met bloggen. Ik blog, dus ik besta!