Pann on tour wordt Reünie

Iedere homojongen of iedereen die ooit een homojongeren was kent het Pann-feest. Jong, homo en Pann-feest zijn onlosmakelijk aan elkaar verbonden. Naast het reguliere Pann-feest in Utrecht zijn er ook Mega Pann-feesten, Giga Pann-feesten en sinds een aantal jaar Pann on tour feestjes.

Wij zijn dan wel niet meer heel erg jong, maar wel heel erg homo (of lesbisch, bi) en daarom vonden we het een goede reden om ons voor een keer weer jong genoeg te voelen voor Pann on tour de Rotterdam editie. Visje, Aldo, Neelis en ik vertrokken gezamenlijk vanaf Visjes huis, een handig afspreekpunt daar we daar allen toch al aanwezig waren in verband met de festiviteiten rond Visjes verjaardag.

Wij waren niet de enige die zich voor een keertje weer jong genoeg voelde zich uit te leven op de Pann dansvloer. Op het treinstation hadden we een geplande meeting met Thiem en een onverwachte meeting met de man die ik wel altijd en overal tegen kom, maar waar ik nooit over blog en zijn maatje. Omdat een ieder elkaar al veel te lang niet gezien had vlogen we elkaar in de armen als ware het een ware reünie. En zo voelde het ook wel een beetje.

Eenmaal binnen ging ieder zijn eigen weg, dat wil zeggen onze kerngroep veroverde een der podia en de rest waaierde uit over de zaal. Al dansend voelde ik een hand om mijn middel  glijden. Direct stond ik in de aanslag om iemand een hoek te verkopen, tot ik me realiseerde dat ik oog in oog stond met mijn eerste vriendinnetje. De “wat doe jij hiers”  en “hoe gaat het nu met jou” werden boven de muziek uitgeschreeuwd. Echt veel tijd hadden we echter niet. Meer handen, meer oude bekenden, High school lover en Romeo voegde zich bij ons op het podium, en waren dat daar in de hoek niet De Koning en zijn gevolg? Omringd door de vriendjes en vriendinnetje die ik de afgelopen tien jaar in de scene heb gemaakt voelde ik me helemaal thuis. Een warme deken viel over me heen. Hier een praatje, daar een knuffel, de voetjes van de vloer en een biertje in de hand. Ik was bijna vergeten hoe gemoedelijk uitgaan kon zijn, hoe fijn het kon zijn om onder gelijkgestemden te zijn vooral ook.

Er wordt meegezongen met de muziek, er worden nieuwe vrienden gemaakt, nieuwe liefdes opgedaan ook, zo blijkt als we Thiem wel heel lang kwijt zijn. Ik voel me gelukkig, mis alleen huisgenoot nog, hij zou de oude Apollo gang (homojongerenvereniging in Rotterdam waar ik als vrijwilliger en bestuurslid aan verbonden ben geweest toen ik nog wel echt jong was) compleet gemaakt hebben.

Maar sommige dingen zijn te mooi om waar te zijn. We hebben tegenwoordig allemaal onze eigen levens. Iedereen heeft nog wel contact met een of twee mensen uit de oorspronkelijke groep, maar helemaal compleet zullen we nooit meer zijn. Volmaakter dan vanavond zal het dus ook niet meer worden. Ruzies en oud zeer zitten te veel in de weg. Toch heb ik al dansend de hoop dat het ooit allemaal weer goed komt. Ik kan nu al niet wachten tot Pann Rotterdam weer aan doet en wij de nacht plukken als ware het de eerste keer. Even onbevangen en naïef dansen we de nacht van ons af tot in de vroege uurtjes. Zijn wij weer groen,weer net zo jong als toen.