Stoer

Het is weer tijd voor de Unie late night. Maar geen van mijn vrienden leek tijd te hebben hier met mij heen te gaan. Ik kan het ze niet helemaal kwalijk nemen, zo geweldig is de talkshow niet. Het concept is heel leuk, maar de interview skills van Ernest laten soms wat te wensen over, en de muziek keus is vaak ook niet helemaal mijn ding. Maar dat geeft niet, ik hou er van. Juist dat kneuterige maakt dat ik iedere eerste donderdag van de maand met veel plezier naar de Unie ga.

En dat was ik nu dus ook van plan, ook al was er niemand die met mij mee wilde, ook al had iedereen wel iets beters te doen, ik zou me er niet door laten tegen houden, nam ik me voor. En zo kwam het dat ik in mijn eentje naar de Unie liep. In mijn eentje een glas wijn bestelde. De barvrouw kon het niet geloven. `Twee toch?’, checkte ze. Maar dat leek me voor mij in mijn eentje wel iets overdreven. Vervolgens betaalde ik in mijn eentje de entree, kreeg ik alleen een stempel van een aardbei en zocht ik in mijn eentje een plekje op in de zaal. Tot zo ver ging het best goed! En ik gloeide van trots op mezelf.

Toen kwam het eerste sms-je binnen. Visje had toch wel zin om ook nog even iets te komen drinken, en ze was toch in de stad. Niet veel later volgde een ander sms-je. De gesprekspartner had toch ook stiekem wel een beetje zin om mij te zien en nog even een colaatje te komen drinken. Mijn geluk kon niet meer op, ik had en bewezen dat ik best wel ergens alleen heen durfde en dat alleen uitgaan helemaal zo eng nog niet is als ik altijd denk, zeker niet als het ergens is waar ik de ruimte ken en waar de bedoeling vooral is kijken en luisteren, en met de komst van Visje en de gesprekspartner werd mijn avond stiekem toch ook wel een beetje gezelliger dan als ik echt helemaal alleen geweest was.