Laura's leven

Bekende gezichten

Aan het einde van de Gothic beurs liep ik tegen een bekend gezicht aan, die ik na snel rekenen al een maand of elf niet meer had gezien. Nu zijn snel en rekenen geen woorden die je mij snel in een zin zal zien gebruiken. Het hielp hier dan ook zeker mee, dat de laatste keer dat ik het bekende gezicht zag, dit tijdens een oud en nieuw feestje was. Technisch gezien kun je dan niet eens over rekenen spreken, het is meer bedenken in de hoeveelste maand we nu leven, en dat getal dan verwijtend roepen. “Hé, jij hier, dat is lang geleden, wel elf maanden, wat heb je in de tussentijd allemaal gedaan?” Natuurlijk moet dit verwijtend gebeuren, want ik zelf heb hier geen enkele schuld in, ik krabbelde, sms’te en mailde tevergeefs. Meer dan een “ja we moeten echt snel een keer afspreken”, leverde het niet op. Ik heb het ook wel op zijn beloop gelaten, maar daar had ik zo mijn redenen voor.

Het bekende gezicht bleek nu overigens wel echt af te willen spreken met een vrij duidelijk tijdspad, we zouden elkaar in die week nog treffen voor een hapje en een drankje, ik zou een ander bekend gezicht van ons beide ook uitnodigen, wel zo gezellig.

En zo komt het dat ik op een druilerige dinsdag avond doorweekt voor de Bijenkorf sta te wachten op mijn vriendinnetjes. Het restaurantje is gekozen door een van de twee dames, ik heb me al laten vertellen dat er een goede vegetarische kaart is, iets dat zeker een pre is.

Taverne Dushi maakten de verwachtingen meer dan waar. In rap tempo werden we bediend, heerlijke schotels met linzen en kikkererwten, met bananenkoekjes en zoete aardappel werden gedeeld en vulde onze magen. Toch had eenieder nog ruimte zat voor een toetje. Reken maar van yes!

Als we met gevulde magen en lege portemonnees het pand verlaten loop ik pardoes weer tegen een bekend gezicht aan. “Hé, jij hier”, roep ik semi verwijtend, omdat ik ook wel weet dat ik hier degene ben die de laatste keer had afgezegd, “dat is lang geleden”. Er worden agenda’s getrokken en een afspraak gemaakt, binnenkort ga ik weer uit eten!

Ja ja ja jarig

Raafje viert zijn verjaardag als ik op vakantie ben, als je 20 wordt zijn verjaardagen een stuk belangrijker dan de verjaardagen daarna. Misschien dat 21 worden nog bijzonder is omdat je vroeger op die leeftijd volwassen achtte te zijn maar daarna zijn het toch echt alleen de ronde getallen die tellen. Raafje wordt 20, zijn verjaardag is dus nog heel belangrijk. Ik ben niet de enige die niet bij dit heugelijke feit aanwezig kan zijn en daarom heeft hij speciaal voor ons een pre party georganiseerd. Er is taart en er is patat. Van de patat wordt goed gegeten, zo goed dat daarna niemand meer aan taart toe komt. De bijna jarige vind dat geen probleem dan heeft hij morgen meer voor het ontbijt. Er wordt bedenkelijk gekeken maar als je bijna jarig ben mag je bijna alles, dus wordt er niets gezegd.

Voordat ik me naar Raafje begaf moest er een cadeau gekocht worden. Dat viel nog niet mee. Ik ken Raafje van het uitgaan, een leuk hemdje of een paar hippe dansschoenen doen het dan vast heel goed, maar dat staat zo oppervlakkig. Gelukkig kwamen we er enige tijd geleden achter dat we een gezamenlijke passie voor spelletjes hebben, Carcasonne in het bijzonder. Ik koerste dus maar weer richting speelgoedwinkel om daar een spelletje aan te schaffen. Op wonderbaarlijke wijze werd nu meteen begrepen dat het een cadeautje was en verliep het inpak proces soepel.

Het uitpak proces verliep een stuk minder soepel. Raafje leek niet bedacht op cadeaus en er waren zoveel dingen die eerst moesten. Eerst moest ik zijn boeken bekijken en zijn kamer en zijn bed, want wij hebben hetzelfde bed en dat is natuurlijk wel extreem cool. Er waren ook nog dvd´s die ik moest zien, en toen ik de doos bekeken had werd besloten dat ik de dvd zelf ook maar moest bekijken. Er moest ook gegeten worden en gekletst. Uiteindelijk kon het cadeau overhandigd worden.  Na de overhandiging ging het uitpakken een stuk soepeler.

Raafjes moeder was enthousiaster dan Raafje. Bij hem viel vooral van zijn gezicht te lezen dat het geen Carcasonne was, iets waar hij wel op gehoopt had. Maar als ik iedereen maar Carcasonne ga geven komt er natuurlijk niemand meer op mijn spelletjes avonden. Pure tactiek dus. En Raafje ik beloof je dat ik ook snel een keer jouw kant op kom om je nieuwe spel in te wijden.

Maasmechelen

“Heb je zin om zondag mee te gaan naar Maasmechelen”, vraagt Draakje midden in een gesprek, schijnbaar uit het niets. Maasmechelen vraag ik duidelijk niet wetend wat dat is of wat je daar zou kunnen doen. Ja Maasmechelen bevestigd Draakje alsof ze dagelijks mensen vraagt daar met haar heen te gaan. Misschien doet ze dat ook wel. Misschien weet iedereen wat Maasmechelen is en waarom je daar heen zou willen gaan behalve ik. Ik kan natuurlijk niet achterblijven, ik moet het ook te weten komen dus zeg ik dat zo enthousiast mogelijk dat ik natuurlijk heel graag mee ga naar Maasmechelen.

Zondag wordt ik vroeg opgehaald, want het was nog wel twee en een half uur rijden. Maasmechelen ligt in Belgie wist ik inmiddels. Dus echt verbaasd over het vroege vertrek en de lange autorit was ik niet.  Inmiddels wist ik ook wat ons doel was. Marlies Dekkers. Ik had haar nog even weifelend aangekeken. Moeten we daarvoor helemaal naar België? Die zit toch ook gewoon in Rotterdam? Sterker nog is dat niet zelfs de plek waar haar hoofdkantoor gevestigd zit? Dat klopt helemaal, maar in Maasmechelen zit haar outletstore en aangezien wij best  willen pronken met een echte Marlies, hebben wij niet het geld voor Marlies. De outletstore is dus de ideale oplossing.

En zo komt het dat ik op een zondagmiddag in juli bh’s sta te passen. De verkoopster loopt in en uit de hokjes. De eerste keer moest ik daar even aan wennen. Samen keken we naar hoe de bh stond. Geweldig vond zij, en dat was ik roerend met haar eens. De tweede keer keek ik er niet eens meer van op toen ze in mijn hokje stond en bandjes verstelde. Het heeft wel iets gezelligs. Ik vergeet zelfs dat het mijn buste is die we samen staan te bewonderen. Draakje doet kennelijk vaker inkopen bij Marlies. Zij is niet onder de indruk van de prijzen die zelfs in de outletstore niet gering zijn. Ook aan meisjes die ineens in je hokje staan is zij gewend. Binnen no time heeft ze alles in haar maat uit de rekken gehaald en rekent dat met een grote glimlach af. Met een uitpuilende tas komt ze ook mijn hokje in stormen. “Als je nu eens voor over buigt en je borsten in de cups legt merk je dat het veel mooier zit”, adviseert ze. Ik volg haar advies op maar zie geen verschil. “Zie je wel, veel beter zo”, straalt Draakje. Mij wordt het allemaal iets te veel. Ik schuiffel ook in de richting van de kassa’s, mijn tasje puilt niet uit, ik kocht te weinig en krijg een standaard wit tasje. Draakje die wel een Marlies tasje kreeg maakt daar een grapje over dat met minachting wordt beantwoord. Volgende keer toch maar weer gewoon shoppen in Schiedam, ook al hebben ze daar geen Marlies.

Schiedam

Ik had niet gedacht dat ik ooit nog eens zou schrijven dat de mensen in Schiedam zo vriendelijk zijn. Om heel eerlijk te zijn had ik ook niet gedacht dat ik ooit nog eens vrijwillig naar Schiedam zou gaan. Toch heb ik het een gedaan en sta ik op het punt het ander te doen.

Mijn herinneringen aan Schiedam zijn niet zo heel warm. Er woonde een ex vriendinnetje van mij, daar haar ouders mijn bestaan liever niet erkenden ben ik daar nooit thuis geweest. Ze wist me laatst nog te vertellen dat haar ouders nog steeds denken dat ik maar een fase was. Een fase die wel weer over zou gaan en in hun ogen inderdaad over gegaan is. Ze is tenslotte keurig getrouwd met een man en heeft anderhalf kind. Mensen die je bestaan ontkennen geven je natuurlijk geen warm gevoel.

Het theater in Schiedam vind ik ook niet heel warm. De keren dat ik er was wisten de mensen niet hoe snel ze er weg moesten komen. Wij wilden nog gezellig iets na drinken, zoals we dat gewend waren uit andere theaters, maar dat was hier niet de bedoeling. Waren we helemaal een haartje betoeterd? De directeur kwam zelfs even polshoogte nemen van deze ongewone situatie. Mensen die iets willen drinken, na een optreden, kunnen ze dat niet thuis of zo? Ook niet echt een heel warm gevoel dus.

Waarom ik dan toch in de metro naar Schiedam stapte? Vooral omdat je er met de metro kunt komen iets dat voor shopvriendin een pre was. Mijn voorstel was Gouda geweest, maar dat was volgens haar niet zo leuk. En voor Delft of Dordrecht moest je helemaal met de trein, hoe kon ik het alleen al voorstellen? Ik herstelde mijn fout snel en stemde in met Schiedam.

Toen ik een paar schoenen kocht verzekerde de mevrouw van de winkel me dat ik er een jaar garantie op had. Ik glimlachte liefjes. Ze haalde een groot boek onder de kassa vandaan en liet mij mijn naam en de datum noteren, ter bevestiging van de garantie. Mijn ogen werden groot. Deze mevrouw kon niet echt uit Schiedam komen. Zoveel vriendelijkheid hoorde hier niet. Maar toen we even later een terrasje wilde pakken zodat we ook nog een zonnestraal mee konden pikken en  vroegen  om de gebakjes kaart, bleek er geen gebakjes kaart te zijn. Wel waren er tosti’s. Wij wilden geen tosti’s, de meneer van het café had wel een idee, hij verdween de keuken in en kwam terug met onze kopjes thee. Met niet een, niet twee maar wel drie koekjes. Ook al een vriendelijk gebaar. Wat er aan de hand is weet ik niet, zijn de inwoners van Schiedam verwisseld met die van een andere stad? Zijn de eigenaren van winkels en cafetaria er op uitgezocht niet uit Schiedam te komen zodat ze klantvriendelijker zijn? Tijd om daar achter te komen hadden we niet.  Er moest tenslotte nog gegeten worden. Maar Schiedam is ons goed bevallen, dus misschien gaan we nog een keer op onderzoek uit.

 

Burger´s Zoo

De wekker gaat vroeg, veel te vroeg. Verduft kijk ik om me heen, ik hoef toch niet te werken vandaag? Waarom gaat mijn wekker dan? Op de plek naast mij ligt Lief, die ligt daar nooit op doordeweekse dagen dus het moet wel weekend zijn. Lief trekt zich overigens niets van de wekker aan. Ik ga ook maar weer liggen, misschien was het gewoon een droom. Tien minuten later gaat mijn wekker weer, als dit een droom was droomde ik vast niet twee keer een wekker binnen tien minuten. Er moet iets aan de hand zijn. Langzaam dringt het tot me door dat het vandaag Burger’s Zoo dag is. Met moeite weet ik mezelf uit bed te hijsen en iets op tafel te zetten dat op ontbijt lijkt. Veel tijd voor ontbijt heb ik echter niet, want ik heb mezelf de nobele taak gegeven broodjes te smeren voor onderweg.

Niet zomaar broodjes natuurlijk, mijn moeder leerde me dat als je zelf broodjes mee neemt op een dagje uit ,de broodjes vooral lekker moeten zijn, zodat je niet bij iedere hap denkt had ik nu maar zo’n overheerlijk patatje van de cafetaria hier naast. Dus maak ik broodjes zalm, paling en ei. Ik voel me een echte mevrouw, zo een die overal aan denkt en alles altijd in orde heeft. Meestal ben ik daar niet georganiseerd genoeg voor, maar vandaag lijkt alles te lukken. De lunchpakketjes verdwijnen netjes in een rugzak samen met pakjes drinken en plakjesontbijtkoek. Lief staat onder de douche en voor mij wordt het ook tijd eronder te springen. Dan gaat de bel en ben ik weer helemaal gewoon Laura.

Help, ik ben nog niet aangekleed en waar zijn mijn sleutels eigenlijk gebleven? Ik wil huilen, vloeken en tieren maar bedenk me net op tijd dat dat niet zo lady like is en haal in plaats daarvan diep adem. Niet veel later vertrekken we richting Arnhem.

Vlak voor we bij Burger’s Zoo aankomen begin ik dingen te herkennen, hier fietste ik weleens, dat was het bakkertje waar we broodjes haalde en dat daar is het weggetje naar de camping waar we stonden. Veel tijd om hier bij stil te staan is er echter niet. Dit is geen tripje naar het verleden, dit is een tripje naar de toekomst. Een toekomst waarin ik zelf beslis wat ik wanneer doe. Een toekomst waar ik wel naar binnen ga bij Burger’s Zoo. Al geloof ik dit pas echt op het moment dat ik mijn pinpas door de automaat haal en de entreebewijzen in mijn handen heb. Eindelijk wordt het echt.

Zodra we de magische poortjes door zijn veranderen we allemaal weer eventjes in kinderen. Lief verwondert zich over alles vogels in de meest prachtige kleuren. Neelis is onder de indruk van de reptielen. Vincent vind de gebakjes erg interessant maar de insecten die daar op afkomen een stuk minder en ik ben diep onder de indruk van alle bloempjes die in werkelijkheid veel kleuriger zijn dan ze in mijn kodakkleurboek ooit werden.

De speeltuin was ook nu nog even leuk als ik me altijd had voorgesteld. Neelis en ik leven ons er naar hartenlust uit. Onze liefjes slaan dit met enige twijfel op hun gezichten gade. Zijn wij ons verstand compleet kwijt geraakt? Realiseren wij ons dat dit voor kinderen tot 12 is en wij daar echt niet meer voor doorgaan, hoe hard we ons best ook doen?

Als we voor de achtste keer op dezelfde plekken uit komen zijn er ervan overtuigd dat we het hele park gezien hebben. We lopen nog een laatste rondje langs de bloempjes en de vogeltjes en vertrekken dan moe en voldaan weer richting huis.

 

Poi

Draakje heeft een nieuwe hobby. Ze heeft al een paar keer geprobeerd mij deze hobby ook aan te smeren, want samen een hobby hebben is leuker dan alleen. De eerste keer dat ze me vroeg of ik met haar aan poi wilde doen dacht ik aanvankelijk dat ze me een oneerbaar voorstel deed. Maar dat bleek niet het geval. Poi is een soort jongleren met een touwtje waar een gewichtje aan hangt. Als je er heel goed in bent kun je allerlei figuren maken door met twee touwtjes tegelijk rond te draaien. Dat wilde ik natuurlijk ook weleens proberen, gelukkig heeft Draakje al een aantal lessen gehad en was ze nu bereid mij te leren wat zij had geleerd. Als je nu je handen iets dichter bij elkaar doet en gewoon blijft draaien ontstaat er een vlinder zegt Draakje. Ik vertrouw het niet helemaal, ben bang dat ik de poi´s op mijn hoofd krijg, maar ik ben gek op vlinders dus probeer ik het toch. De poi´s vallen niet op mijn hoofd maar daar is dan ook alles mee gezegd. Ik zie geen vlinder, hoewel ik de move toch echt goed uit voer, denk ik zelf. Nog even oefenen dus.

Droom

High school lover en ik zouden spelletjes gaan spelen bij Romeo. Maar niet voordat ik de cd van Regina Spektor gevonden had en als we dan in toch in de stad zijn wil ik ook nog even voor schoenen kijken en eigenlijk ook nog een hapje eten. High school lover begint zenuwachtig naar Romeo te sms’en dat we waarschijnlijk wat later zijn.

Ik beloof dat ik op zal schieten. Bij de schoenenwinkel aangekomen lijkt er van dat opschieten niet veel te komen. Daar zit ik dan met twee paar in mijn maat, zwaar afgeprijsd. De meneer van de winkel rukt nog wat dingen uit bakken en dozen die ook echt iets voor mij zouden zijn. Hij heeft gelijk, ik pas ze, maar ze passen niet. De twee paar die ik zelf had uitgekozen blijven over. High school lover loopt ongeduldig heen en weer.

De klok tikt door, ik moet een keus maken. De rode laarzen of toch de geruite enkellaarsjes? Geruite enkellaarsjes of toch de rode laarzen? Ik weet het niet, de enkellaarsjes heb ik nodig, maar de rode laarzen zijn leuker. Dub, twijfel, beslis, die gaan het worden, nee toch maar die andere. Ik kom er niet uit, High school lover kijkt steeds ongelukkiger. Ik had nog zo beloofd op te schieten. Ik moet een knoop door hakken, dan weet ik ineens de ideale oplossing en loop ik zelfverzekerd naar de kassa.

“ Zo”, zegt de meneer van de schoenenwinkel, “je bent eruit?”.

“Ja” zeg ik, “ik ben eruit, ik ga niet kiezen!”.

“Niet?”

“Nee, ik neem ze gewoon allebei”               

“Dat moet toch de droom van iedereen zijn, twee paar Dr. Martens op een dag kopen”, zegt de meneer van de winkel.

Ik vertel hem over mijn Shopvriendin die ze ontzettend lelijk vind, omdat ze gele stiksels hebben en over mijn Lief die me liever op hoge hakken ziet als ik netpanty’s draag. Hij knikt me bemoedigend toe, alsof het met zulke mensen in mijn omgeving toch maar even heel cool is dat ik mijn dromen gewoon najaag en twee paar Dr. Martens op een dag durf te kopen.  Als beloning voor mijn dapperheid krijg ik een button van de meneer. Met een gelukzalige glimlach op mijn gezicht loop ik de winkel uit. High school lover kijkt ook gelukkig, we zijn nog op tijd.

Twaalf

Het is nog steeds te warm om iets te ondernemen en daarom zonde als je niets doet. Je schijnt van dit weer te moeten genieten. Al mag het van mij best een paar graadjes koeler zijn. Maar daar mag je niet over klagen, want dat is zo typische Nederlands, klagen over het weer. High school lover wilde graag uit gaan. Mij leek dat veel te  zweterig en met de vakantie in het vooruitzicht wil ik ook een beetje zuinig aan doen, zodat ik wat ik nu bespaar daar in een keer over de balk kan smijten. High school lover vond dit logisch klinken, dus gingen we naar de rozentuin, dronken wijn en aten chips en snoep. Hoe meer wijn we dronken hoe leuker het ons leek een eendje te aaien. Ernstjan van Ernstjan en Snabbeltje lukte het tenslotte ook. Het kwam niet in ons op dat het maar een verhaaltje was, een jongetje en een eendje als vriendje, dat kan toch helemaal niet. Vandaag waren de eendjes ook onze vriendjes evenals de meerkoeten, de zeemeeuw, de duif en de waterhoentjes. Maar vooral de eend die zich maar niet door ons liet aaien maar wel onze chips op wilde eten. Wij giechelde alsof we weer twaalf waren, om alles en om niets tegelijk. We maakten ook plannen alsof we weer twaalf waren en het leven voor ons nog beginnen moest. Helaas is dat niet zo, anders hadden we vast nog uren kunnen luieren, nu moesten we echter de metro richting onze huizen nemen, morgen zou het weer vroeg dag zijn. Morgen moeten we weer werken, morgen zijn we geen twaalf meer.

 

Fietstochtje

Shopvriendin en ik maken een fietstochtje. Eigenlijk zouden we spulletjes gaan kijken in het bejaardentehuis. Ik ben gek op oude spulletje, oude spulletjes hebben een verhaal. De antieke bioscoopstoeltjes die ik heb staan uit een Amsterdamse bioscoop zien er doorleefd uit. De verhalen van de mensen die erop zaten en film keken ken ik niet. Ik ken wel mijn eigen verhaal, ze waren van mijn collega die terug naar Griekenland verhuisde en zo min mogelijk ballast uit haar oude leven wilde meebrengen, voor 50 euro mocht ik ze meenemen wat nog een hele tour was met de trein. Inmiddels zitten mijn teddyberen erop. Volgens shopvriendin hou ik trouwens niet alleen van oude spulletjes. Als ik haar wijs op een meneer die wel erg vriendelijk naar ons glimlachte zegt ze dat ze het niet gezien had want hij was `oud´, ik stamelde nog dat hij nooit veel ouder dan mijn lief kon zijn en dat bleek precies haar punt, als ik een glimlachende baby tegen kwam mocht ik haar er wel op attenderen. Even later kwamen we inderdaad een glimlachende baby tegen, maar die was al van haar. Haar vriendje was ons op de motor te gemoed komen rijden voor een praatje en een kusje. Na het geklef gingen hij naar huis en wij naar ons doel, want dat hadden we kennelijk. Mij was het doel niet helemaal duidelijk, eigenlijk was ik er van overtuigd dat we doelloos aan het rond fietsen waren, maar shopvriendin had kennelijk een plan en loosde ons behendig over kronkelpaadjes. Bij een bankje hielden we halt. Ik dacht dat er iets mis was met haar fiets, maar het bleek ons doel te zijn. Hier zaten we, keken we uit over het water, kletste we over onze levens en vroegen we ons af wat die groene koepel met die witte sterretjes toch was. Een oude gascentrale dacht ik, we belde een hulplijn in de vorm van mijn mams, die dacht dat het een wateropslagplaats of zo iets was geweest. Ik vond het niet heel overtuigend overkomen. Dus mocht er iemand weten wat de mysterieuze koepel bij het Mallengat te Rotterdam is of was verzoek ik je dit met mij te delen.

Spelletjes avond

De spelletjesavonden in huize Laura en Marinus beginnen een traditie te worden. Met enige regelmaat keren zij op volstrekt willekeurige tijdstippen terug. De mensen die deelnemen aan deze avonden lijken even willekeurig gekozen. Veelal bepaald het spel dat gespeeld gaat worden wie er komen. Wie bepaald welk spel er gespeeld wordt is zelfs voor ons een raadsel. Het lijkt zelfs niet altijd helemaal duidelijk of wij wel mee doen. Vanavond speelden we Carcassonne. Huh, dat is toch een stad in Frankrijk, de hoofdstad van het departement Aude om precies te zijn? Dat heb je inderdaad heel goed opgezocht op Wikipedia.  Maar als je even door zoekt blijkt het niet alleen een stad te zijn maar ook een spel. Een erg leuk spel zelfs, al blijken de meningen daar over verdeeld te zijn. Gelukkig is Raafje ook fan. We hebben al de nodige pogingen ondernomen eens met elkaar af te spreken. Alle pogingen mislukte jammerlijk, al waren onze ideeën nog zo fantastisch. Maar in onze passie voor het spel vonden we elkaar snel en bleek een afspraak makkelijker gemaakt dan we voor mogelijk hielden. Andere spelers waren sneller gevonden dan gedacht. High schoollover liet zich overhalen en ook huisgenoot Marinus zag het wel zitten een potje met ons mee te spelen. Een potje werden er al snel drie. U begrijpt dat van zijn verdere plannen niet veel meer kwam. En dat terwijl we de minder leuke variant “Jagers en verzamelaars” speelden. Ooit had ik het basisspel met vele uitbreidingen, ik mis ze. Mijn verlanglijstje wordt dus uitgebreid, niet alleen wil ik Zombie Fluxx ik wil ook de normale Carcassonne en al haar in Nederland te verkrijgen uitbereidingen zodat ik nog vele spelletjes avonden kan organiseren. De volgende keer wil ik trouwens het spel van de Wereld van Sophie spelen, datum en tijd nog onbekend, locatie mijn woonkamer, aanmelden graag  via mail of sms. Bij voldoende aanmeldingen krijgt u de juiste datum en tijd door, ik zie u allen dan.

Zombie Fluxx

Mijn gebeden worden verhoort. Romeo belt op of ik naar zijn huis wil komen, high school lover komt ook en als ik wil mag ik blijven eten. Natuurlijk wil ik dat, ik ben gek op eten, maar het blijft toch een feit dat het een bezigheid is die samen gezelliger is dan in je eentje. En zo gebeurde het dat ik op de 33^e verdieping uitkijk over de stad genietend van een glaasje jus ´d orange met meloen likeur erin. Stadse romantiek, een Romeo waardige woning. Ik geniet van het uitzicht en het gezelschap. Op de achtergrond klinkt muziek die ik al zo vaak hoorde. Onze muziek, die we tot vervelends toe dood geanalyseerd hebben. Nog steeds weten we elkaar met gekke feitjes te verassen.

Het lijkt alsof de tijd een jaartje of honderd heeft stil gestaan. Alsof we allemaal nog steeds bij elkaar om de hoek wonen en het gisteren was dat we elkaar nog wekelijks zagen. High school lover completeert de magic three. Romeo kokkerelt wat. Er wordt driftig in pannen geroerd en nog driftiger heen en weer gelopen tussen keuken en eettafel in.

Even later prikken we met onze vorken in de falafel. Nog weer later is het spelletjes tijd. We spelen Tarot. Nee, we voorspelden elkaar niet de toekomst, in Frankrijk en nog zo wat landen schijnt dit echt een kaartspel te zijn. Volgens de handleiding worden er zelfs wereldkampioenschappen in gespeeld. Volgens diezelfde handleiding doen daar ook maar een stuk of vijf landen aan mee. Iets dat ik gezien de ingewikkeldheid van het spel goed kan begrijpen. Als ik denk het door te hebben wordt er besloten te stoppen. Er wordt voorgesteld te gaan lord of the ringen. Natuurlijk is LOTR ook helemaal leuk, maar ik wil Fluxxen. Flux blijkt er in verschillende vormen te zijn. Dit keer is de zombie variant aan de beurt. Nog hilarischer en dynamischer. Ben je net al je zombies aan het lozen blijk je ook te kunnen winnen met deze creepers. Als je er maar genoeg verzameld. Een stuk of negen bij voorkeur. Mijn mening is dus bijgesteld. Voor mijn verjaardag wil ik zombie Fluxx. Ik wil altijd en overal kunnen zombie fluxxen.

Triviale war zone

Aldo en Visje besloten dat het tijd werd elkaar af te troeven met triviale kennis, waar zij beiden van denken dat ze er nogal wat van bezitten. En daarom zou er in huize Laura en Marinus een potje getriviant gaan worden. Ik mocht ook mee doen, niet noodzakelijk omdat ze in mij een gedegen tegenstander zagen. Nee het had meer praktische redenen.  Het zijn mijn vrienden en ze kennen elkaar eigenlijk bijna niet. Het ging gespeeld worden in mijn huis en het is mijn spel. Al met al goede redenen om mij mee te laten spelen. Zonder deze redenen vrees ik dat ik niet uitgenodigd had geweest.

De uitslag was van te voren al bekend. Aldo zou gaan winnen, ik vertrouw net iets meer op het geheugen van Aldo dan dat van Visje , als je een willekeurige datum en jaartal noemt kan hij je precies vertellen wat hij op die dag deed en wat de headlines waren. Visje dacht te weten hoe wij elkaar voor het eerst ontmoeten, en beschreef toen haar eerste ontmoeting met mijn ex. Dat en het feit dat ik dacht dat het leuk was een speciale jaren 90 editie van het spel aan te schaffen, die vet moeilijk is als je kind was in de jaren 90, maken Aldo die de oudste van ons drie is,bij voorbaat tot winnaar.

De strijd om de tweede plaats zou tussen Visje en mij gaan, Visje zou in mij geen tegenstander zien en denken dat ze met Aldo moet strijden om de eerste plaats, voorkennis waar ik mijn voordeel mee zou kunnen doen. Toch zag het er heel lang naar uit dat het echt een strijd tussen Aldo en Vis zou worden. Tot mijn mascottes High school lover en Romeo binnen kwamen, die ik voor de gezelligheid ook uitgenodigd had. Met twee van zulke fanatieke tegenstanders leek gezelligheid me geen overbodige luxe. Daar zij de nodige drank meegenomen hadden werd het inderdaad snel gezellig en liep ik behoorlijk in.

Zo kwam het dat Vis en ik een gedeelde tweede plaats behaalden. Behalve alcohol hadden mijn mascottes ook een spelletje bij zich waarvan de regels op tafel liggen, maar wel per drie seconden zo´n beetje veranderen omdat er dan weer andere regels bij komen of juist af gaan. Behoorlijk hilarisch, ik weet nu wat ik voor mijn verjaardag ga vragen. Fluxx!Ik wil altijd en overal kunnen Fluxxen. Toch waren we dit na twee potjes ook weer zat en vond ik het tijd worden voor een van mijn favorieten, `De grote Dalmuti´. Omdat je bij dit spel 4 of meer spelers nodig hebt grijp ik iedere kans aan dit spel in de groep te gooien. Het was een hit.

Een oude traditie wordt nieuw leven ingeblazen. Hoewel het initiatief bij Aldo en Visje vandaan kwam werd het een ouderwets gezellig avondje spelletjes doen waar ik en mijn mascottes er al zoveel van gehad hebben. Ik kan nu al niet wachten op de volgende keer. Ik hoorde dat Romeo nog scorelijsten van 100 jaar geleden heeft liggen, eens zien of we onze eigen scores kunnen verbeteren.

Dansen

Een tijdje terug hadden Visje en Dolfijn die geen Dolfijn bleek te zijn maar een Zeehond hun eerste danswedstrijd gehad waar ik foto´s mocht maken, support mocht zijn en visagist. Vandaag hadden ze hun vierde wedstrijd. De tussen liggende twee had ik gemist dus ik zag een groot verschil. Om te beginnen waren de dames een stuk minder zenuwachtig, ik trouwens ook. Zij wisten wat ze konden verwachten en ik mocht dit keer filmpjes maken, dat is makkelijker dan foto´s. Ook over de make-up voelde ik me zelfverzekerder. Ik ben nog steeds gaan natuurtalent, maar van ons drie heb ik er het meest verstand van en die overtuiging deelt de rest ook met mij. De meiden voelde zich ook een stuk zelfverzekerder op de dansvloer en dat straalde ze uit. De gezichtjes stonden minder krampachtig, de houding zag er een stuk mooier uit. Het ging zo goed dat ze zichzelf een finaleplaats bij de ballroom binnen dansten. Iets waar ze wat mij betreft supertrots op mogen zijn.  Bij de Latin ging het wat minder. Mijn conclusie is ook dat Latin beter werkt bij mannen koppels en ballroom bij vrouwen koppels. Op de een of andere manier weten vrouwen bij ballroom net iets meer te spelen met mannelijkheid en vrouwelijkheid, iets dat daar echt nodig is om het er mooi uit te laten zien. En weten mannen bij Latin net dat beetje souplesse erin te leggen dat vrouwen koppels dan weer missen. 

Visje probeerde ook dit keer mij weer aan het dansen te krijgen. Ze zag het als haar persoonlijke taak mij daar onderricht in te geven. Dus gingen mijn voetjes ook van de vloer op cha cha cha’s, jive’s, walsen en quick step’s. Omdat ik in een grijsverleden mijn brons heb afgerond herinnerde ik me de basisstapjes nog wel, was het alleen een kwestie van feeling. Maar Visje bleek een goed leider en warempel ik kreeg er nog plezier in ook. Maat houden lukt nog steeds niet, we vlogen er dan ook steeds uit. Maar die pasjes kwamen boven drijven alsof het kinderliedjes zijn die je leert als je 4 bent maar ook nooit meer uit je gedachten verdwijnen. Die soms ineens meestal op ongewenste momenten overigens komen boven drijven. Ineens wist ik weer wat ik moest doen als er slow, slow, quick, quick, slow werd geroepen. Sterker nog bij sommige pasjes kreeg ik eindelijk door wat ik toen ook al verkeerd deed. Je kunt wel stellen dat ik de smaak te pakken kreeg en het had niet veel gescheeld of ik had me aangemeld bij een dansschool. Er blijft echter een probleem over. Een danspartner. Want als ik tijdens de blauwe maandagen van mijn danscarrière een ding geleerd heb dan is het wel dat ik nooit meer zonder vaste partner ga dansen. Gek werd ik van de klunzige jongentjes die over hun eigen voeten struikelden maar ondertussen wel mij moesten leiden. Nog gekker werd ik ervan dat het iedere dans andere jogentjes waren die zich geroepen voelde die taak op zich te nemen. Een enkele keer wist ik lang genoeg op de wc te blijven plakken om met iemand van goudster te mogen dansen, als ik helemaal mijn geluksdag had mocht ik nog met een meisje ook. Maar mensen van goudster vergeten weer zo vaak dat jij nog maar een beginner bent dus dat was ook niet altijd even succesvol.

Het komt er dus op neer dat ik me er voorlopig maar in specialiseer een goede danshooligan te zijn. In de maat mee klappen lukt al aardig, dan blijk ik het ineens wel te kunnen. En ook in het nummers schreeuwen ter aanmoediging wordt ik al beter. Ik moet me alleen nog een klein beetje over de schaamte heen duwen. Maar dat valt te trainen.

Kerk bezoek

Visje had me meegevraagd naar haar kerk. Bij kerken denk ik aan oude stoffige gebouwen. Waar mensen onder de dienst stiekem pepermuntjes eten. Daar had ik me mentaal dan ook helemaal op voorbereid toen ik ineens in een woonkamer vol mensen stapte. Het leek wel een beetje op de boeddhisten waar ik weleens ben geweest om samen te chanten. Alleen waren de christenen een stuk minder aardig dan de boeddhisten. Visje was natuurlijk wel lief en ze was heus niet de enige. Maar toen de jongen die het praatje deed verkondigde dat hij, het wel heel moeilijk vond om met niet christenen om te gaan voelde ik me niet zo welkom meer. Hoe hard de rest ook hun best deed om mij ervan te overtuigen dat ik wel degelijk welkom was, ik raakte niet meer overtuigd. Het was niet ongezellig, zeer zeker niet. Visje had heerlijk gekookt. Ik heb leuke gesprekken gehad. En men had in ieder geval het fatsoen me niet te willen bekeren. Maar er knaagde toch de hele tijd iets aan me. Het is kennelijk moeilijk met mij om te gaan. Dat ik het totaal niet moeilijk vind om met christenen om te gaan hou ik maar voor me. Als ze me vragen waar ik Visje van ken ben ik wel voorzichtig. Ik hang een verhaal op over wederzijdse vrienden. Ergens heb ik het idee dat ze niet heel erg open staan voor homoseksualiteit. Dat ik mezelf heks noem laat ik ook maar even achterwege. Ik kan mezelf hier niet zijn, dat is duidelijk. Als ze dan ook nog eens een wel heel eigen interpretatie van de Zeus legende weergeven, goed het was maar een bijzinnetje, om te bewijzen dat Jezus als godheid onder de mensen uniek is, maar toch ik kon me er niet overheen zetten. Zeus die in een stier veranderd een meisje verkrachte? Ik wil niet zeggen dat het er heel zachtzinnig aan toe ging. Maar volgens mij werd ze ontvoerd en niet verkracht. (voor de volledige legende klik hier ). Dat dit dan ook nog in een boek stond, en niet door iemand van deze groep zelf verzonnen was vond ik nog het meest schokkend. Ik ben weer een ervaring rijker, voel me zeker vereerd dat Visje dit met me heeft willen delen. Maar de volgende keer ga ik gewoon weer chanten bij de boeddhisten.

What will shopvriendin do

Ik krijg groenten en een pak broodmix mee van mijn werk. Dan kan ik mooi thuis pizza bakken. Ik wil helemaal geen pizza bakken, ik stribbel nog tegen, maar mijn collega staat erop dat ik het mee neem. Weggooien is immers zonde, haar kinderen in Kongo hebben soms niets te eten. Van de groente maak ik een pastasaus. Ik kijk naar het pak broodmix. Als ik er nu niets mee doe blijft het zeer waarschijnlijk staan tot het over de datum is. Ik ken mezelf. Ineens schiet er een zinnetje door mijn hoofd. “ What will shop vriendin do?”  Een variant op het “What will Jezus do”, of kortweg WWJD waar je soms mensen mee om hun arm ziet lopen. Met Jezus heb ik niet zoveel maar shopvriendin is meestal een goede raadgever. Zij zou nu een brood gaan bakken. Gewoon omdat dat leuk is en ze toch zou moeten wachten tot de pasta gekookt is. Ik zoek mijn broodmachine op en volg de instructies van de verpakking. Wat onwennig gooi ik de ingrediënten in het bakblik. Ik heb mijn broodmachine nog nooit gebruikt. Drie uur later komt er iets uit dat inderdaad wel iets weg heeft van een brood. Helemaal vertrouwen doe ik het nog niet. Morgen zal ik het aan lief voorschotelen bij het ontbijt.

Pret met Tupperware

Mijn eerste proeve in mevrouwen dingen heb ik glansrijk doorstaan. En wat misschien nog wel veel belangrijker is, zonder het meisje in mij te verloochenen. Ja, ik heb het over de Tupperware party. Tot een uur voor aanvang zag ik het allemaal niet zo rooskleurig in. Oké het huis was aan kant,mijn design koekjes trommel stond op tafel te pronken, en er stond een bos bloemen op de salontafel. Maar of dit er nu voor zou zorgen dat de vrouwen in mijn omgeving op plastic bakjes af zouden komen, ik had er een hard hoofd in.

Eigenlijk verwachte ik dat de een na de ander met een smoesje af zou zeggen. Maar ze waren er allemaal. Visje, die haar Tupperware wilde gebruiken als nieuwe vissenkom, ze twijfelde nog of ze voor de hippe groene zou gaan, of toch een doorzichtige, want dat was voor de visjes misschien wel zo gezellig, en zwichtte toen voor een groen doorzichtig exemplaar. Prima compromis als je het mij vraagt. Een van de lesbo´s van de ronde tafel ging voor de thermoskan, altijd handig voor het geval je een potje wilt delen. Voetballende collega dacht aan van die handige sport bekers (in de volksmond ook wel bidon genoemd) voor het hele elftal, maar moest er onverhoopt eerder vandoor. De kapster vond de doosjes waar je vloeistoffen in kon bewaren wel zo handig voor haar shampoos, en shopvriendin kocht de hele tafel leeg. Beteuterd bleef Congolese collega met het laatste exemplaar in haar handen. Ze kocht het, altijd handig om naar Kongo op te sturen. En zo werd er nog een aardige omzet weggezet.

Dat was wel zo leuk voor de mevrouw die de party kwam geven. Het was slechts haar tweede party, gelukkig merkte we bijna niets van haar zenuwen. En zei ze helemaal niet vaak dat er een of ander systeempje wel zou kunnen gaan werken, maar nu helaas even niet. Huisgenoot schoot haar te hulp,hij bleek stiekem geoefend te hebben, zijn moeder had jaren party’s gegeven, en als je niet beter zou weten, zou je denken dat hij er ook ervaring in had. Dat bleef niet onopgemerkt. Hij kreeg een baan aangeboden, maar bedankte beleefd. Iets dat de Tupperware sekte niet zomaar liet gebeuren. Ze hadden een ongekend talent ontdekt, en wilde dat koste wat het kost binnenslepen. Ze boden cadeaus aan, levenslang gratis Tupperware, waar dan weer levenslang garantie op zit. Maar huisgenoot zwichtte niet. Ik ben trots op hem.

Voor mij bleek het ook leuk te zijn, want ik kreeg alle cadeaus die er te krijgen waren. Het bakje voor de in vieren gesneden met citroen besprenkelde appeltjes (als dank dat ik een afspraak had willen maken), een shaker waar je met een beetje fantasie vast ook wel een aardig cocktail mee kunt shaken(als dank dat de party ook echt door ging), , een ovenschaal (die de Tupperware mevrouw voor mij gewonnen had), een doekje dat vaag iets weg had van een beflap, maar dat bedoeld schijnt te zijn om potten open te draaien (omdat ik aanwezig was op mijn eigen party), een picknick set (omdat mijn gasten voor meer dan 200 euro aan spullen gekocht hadden, waarvan 150 euro van huisgenoot en mij) en een serveerschaal (omdat mijn gasten voor meer dan 300 euro spullen gekocht hadden, en er twee afspraken gemaakt werden, en ja ook hier hielp huisgenoot me uit de brand, hij maakte een afspraak en kreeg als dank, jawel een plastic bakje). Nu heb ik dus voor de rest van mijn leven genoeg plastic bakjes, met levenslange garantie.

Maar het aller merkwaardigste was misschien nog wel dat het echt een gezellige avond geweest is. Waar het meisje in mij ontzettend heeft kunnen giebelen over alle driedubbele randen, super handige systeempjes en Tupperware dozen, letterlijk en figuurlijk in dit geval.

Museum bezoek met shopvriendin

Shopvriendin heeft meer in haar mars dan shoppen alleen. Daarom vind ze het ook verschrikkelijk dat ik haar Shopvriendin noem op mijn blog. Want zo beredeneerd ze, er zijn mensen waar ik veel vaker mee shop dan met jou. Wij doen meestal andere dingen. Volgens mij moet dat betekenen dat ze heel veel shopt, want ik shop zelden met iemand anders dan met haar, en ik vind dat ik redelijk wat afshop. Dus past de naam perfect bij haar. Toen ik dit zo terug beredeneerde moest ze grinniken en kon ze me geen ongelijk geven. Ze bekende dat het voor haar redelijk normaal is om een keer per week de stad in te gaan om te shoppen, het winkelcentrum om de hoek, waar ze ook nog behoorlijk wat tijd door brengt rekent ze dan niet eens mee. Als ik er al aan denk de naam te veranderen wordt het dus Shopverslaafdevriendin.

Vandaag ging het niet anders, ons doel wat het museum, het Schielandhuis dit keer, hier was ik al een tijdje niet geweest. En ook binnen het museum hadden we een doel. De tentoonstelling `Jong´, die gaat over jonge Rotterdammers, die naar verwachting door gaan breken in toonaangevende functies. En zichzelf daarom alvast mogen etaleren in het museum. Nu weten we dus wat ze lezen, wat ze luisteren, wat ze dragen en wat ze bezighoud. Maar voordat we daar aankwamen moesten er nog wat hindernissen ondergaan worden. Iedereen die Rotterdam een beetje kent weet dat het Schielandhuis midden in het centrum staat. Als je Rotterdam meer dan een beetje kent zou je zelfs kunnen weten dat het een van de weinige gebouwen is die het bombardement in de tweede wereld heeft overleefd. Samen met het stadhuis, het postkantoor, de bank en nog wat gebouwen waar ik nu ook even niet op kom. Dat doet er ook even niet zo heel veel toe. We hadden het immers over hindernissen, we waren niet bezig met een geschiedenisles. De hindernissen die we moesten overbruggen voor we van metrostation Blaak naar museum konden koersen begonnen al op te doemen toen we de metro nog maar net uitstapte. Het was een marktdag. Ik keek zo ongeïnteresseerd mogelijk. En die tactiek werkte goed. Eerste hindernis overwonnen. Maar daarna kwamen winkeltjes, veel winkeltjes, stomme winkeltjes, maar ook hele leuke winkeltjes. En wij zwichtte. We gingen van het ene winkeltje naar het ander, in het voorbij gaan nam ik nog een jas of twee mee, want nu met 70% korting, en kwamen wij ruim 2 uur later dan gepland in het museum aan.

Ja, wat shopvriendin ook allemaal nog meer in haar mars heeft, want ze kan geweldig koken, naait jurkjes in een handomdraai, kan fantastisch make-uppen, en heeft een brede culturele interesse, in een ding blijft ze toch het aller, allerbeste. Shoppen! En daarom blijft het mijn shopvriendinnetje.

Film en Pizza

Visje vraagt of we iets kunnen gaan doen. Lopen of eten stelt ze voor. Ik laat de keus aan haar. Het wordt eten. `Ik wil niet naar de Brasserie hoor, daar was ik van het weekend al´, zeur ik. `We kunnen naar de Boekenkast, of iets anders leuks, goedkopers`, stel ik voor.  `Chinees´, vraagt Visje.  `Nee, heb ik van het weekend ook al gegeten´. `Mac Donalds dan´, stelt ze voor. `Is goed´, zeg ik. Maar Visje hoort de vertwijfeling in mijn stem. `We kunnen natuurlijk ook gewoon een pizza gaan halen´, zegt ze daarom. Dat vind ik een goed idee! Even later zitten we met onze pizza´s op de bank een filmpje te kijken. `He love´s me, he love´s me not´, klinkt als een zoetsappige liefdesfilm en dat lijkt het in eerste instantie ook te zijn. Misschien zelfs nog in tweede instantie ook. Maar als je daar doorheen bijt, beloof ik je dat het de moeite waard is. (En anders mag je bij mij komen klagen, al vermoed ik dat zelfs al vind je het een bagger film Audrey  (Amélie) Tautou dat helemaal goed maakt)

Visje keuvelt gezellig door de film heen. Of ik dat niet erg vind. Natuurlijk niet, hoe zou ik dat er kunnen vinden? Ik praat zelf ook altijd door films heen. “Echt”, vraagt Visje, er klinkt enthousiasme door in haar stem. “ Mijn vrouw vind het verschrikkelijk als ik dat doe. Wij moeten echt vaker samen films kijken”.  En daar ben ik het roerend mee eens. Want ik mis die kneuterige gezelligheid van samen door een film heen kletsen zo. Ik heb het geprobeerd in mijn eentje, maar het had toch niet hetzelfde effect. Dus kom vooral maar snel weer, hier op mijn bank door een film heen kletsen lieve Vis. Ik zal proberen niet in slaap te vallen.

Kapper

Vis en ik hadden afgesproken om vandaag dan eindelijk te beginnen met hardlopen. De zon schijnt, ik voel me weer een beetje vrolijker, en Visje kan naar mijn idee wel wat afleiding gebruiken, dus ik bel haar op om haar aan die afspraak te houden. `Shit´, hoor ik aan de andere kant van de lijn. `Dat was ik helemaal vergeten, en bovendien kost het me nu te veel energie`. Ik ben een beetje teleurgesteld, en vrees dat we nooit meer gaan beginnen. Om de teleurstelling een beetje tegen te gaan stelt Visje voor om dan maar even snel wat te drinken. Dan gaat ze morgen wel naar de kapper. Een half uurtje later staat ze bij me voor de deur. `Zeg, die kapper van jou´, begin ik, `tot hoe laat is die eigenlijk geopend?’. ‘Acht uur, hoezo?’ mompelt Visje. ‘Nu ja ik kan ook wel een schaar gebruiken, mijn haar is zo futloos, en de puntjes driedubbel gespleten’, antwoord ik. Even later koersen we richting kapper.

Alle stoelen zijn bezet, we zullen dus even moeten wachten. Dat geeft niets, dan hebben wij tenminste even de tijd om de boeken in te kijken. Driftig wijs ik plaatjes aan, van kapsels die naar mijn idee helemaal het einde zijn. ‘Nee’, is steevast het commentaar van Visje. Ik ga driftig door, maar niets vind ze goed genoeg. ‘Wat moet ik dan’, vraag ik hopeloos. ‘Gewoon, houden wat je hebt’, zegt Visje. ‘Maar daarvoor hoef ik toch niet naar de kapper, sputter ik tegen’. ‘Jawel, want je laat de puntjes toch bijwerken’, zegt Visje alsof ik dat zelf niet had kunnen bedenken. Ik mompel dat ik haar dan net zo goed een schaar in haar handen had kunnen duwen, hier is zij het echter niet mee eens. Maar veel tijd voor verdere discussie is er niet, want een van ons kan geknipt worden. Galant laat ik haar voor gaan.

‘Verras me maar’, hoor ik Visje dapper tegen de kapster zeggen, als deze haar vraagt wat ze in gedachten heeft. Na een paar vragen heeft de kapster een goed beeld van wat die verassing gaat zijn en knipt ze er lustig op los. Ik blijf bladeren in de boeken, zo’n pony blijf ik toch wel erg leuk vinden,mijmer ik voor me uit. Dan staat er een kapster voor mijn neus, ze dirigeert me naar de spoelbakken en sopt mijn haren, alsof ik dat niet zelf vanochtend ook al gedaan had. Visje roept dat ik mijn haar vooral niet te kort mag laten knippen.

Geschrokken informeert de kapster of ik dat dan van plan was geweest. Ik ontken dit, en vertel wat ik dan wel van plan ben. Of nu ja, zo ongeveer, want helemaal precies weten doe ik dat ook niet. ‘Ik wil dat er niet te veel in de lengte van af gaat, hooguit een cm of 5, ik wil laagjes, en een pony of lok. Eigenlijk wil ik gewoon dat er een model in komt, en dat het niet alleen maar lang is’, begin ik te ratelen. De kapster knikt. Toch voeg ik voor de zekerheid toe dat ik wil dat het niet zo hangt. Ze zegt dat ze begrijpt wat ik bedoel. Ik moet mijn bril afzetten, en vanaf dat moment ben ik stekeblind, volledig afhankelijk van haar vakkundig oordeel. Ze knipt en snijd alsof het een lieve lust is, maar verzekerd me dat er niet te veel vanaf gaat. Als ik naar beneden kijk, en een partij haar op de grond zie liggen waar je een goede pruik van zou kunnen maken ben ik hier niet zo zeker van. Maar er is nu geen weg meer terug, ze is al begonnen. Na een tijdje is ze tevreden, ‘en wat gaan we met de voorkant doen’, vraagt ze. Ik nijg nog steeds naar een ultra korte jaren 50 pony, maar zij vind een lok mooier staan  en knipt een lok. ‘Ja, dit staat leuk, kun je best hebben’, zegt ze meer tegen zichzelf dan tegen mij. Ik glimlach naar mijn spiegelbeeld dat ik het met haar eens ben. Tevreden met mijn nieuwe kapsel slenter ik naar de bushalte.

Vreemde situaties

Als je denkt dat je de meeste gekke, de meest ongemakkelijke, meest bizarre of meest vreemde situaties in je leven nu wel gehad moet hebben, staat er altijd weer een volgende klaar. Je zou denken dat je er met de jaren dus ook beter in word met dit soort situaties om te gaan. Maar ze komen altijd onverwacht. En weten alleen daarom al hun voorgangers te doen verbleken, en van jou een stuntelig exemplaar te maken dat zich geen houding weet te geven. Slaagde ik er van de week nog glorieus in de ex met haar nieuwe lover tegen te komen, misschien juist wel omdat dit al zolang niet gebeurd was. Had ik het nu toch even moeilijk met het in een ruimte zijn met de vrouw. Ik had het niet geweten, wel verwacht, daarom had ik mijn voorzorgsmaatregelen genomen, en was ik de date van Neelis. Mijn zusje hadden we weten te strikken om op ons vier jarige kindje te passen. Een toneelstukje  dat we, sinds iemand ons in Amsterdam verkeerd had verstaan met graagte opvoeren. Zusje kende dit echter nog niet, en was in het begin wel even verbaasd, huh? Oppassen? Kindje? Oh, het is al vier. Maar al snel speelde ze het mee alsof ze nooit anders gedaan had. Natuurlijk wilde ze oppassen op ons fantasie kindje. Eerste opstakel uit de weg.

Lief zat al in de zaal, ik begroete hem, en wist al niet waar de kussen te plaatsen, bij de tweede raakte ik danig in de war en haakte ik af. Bij het afscheid had ik de truc echter onder de knie. En deed ik alsof ik altijd mensen eerst op de wangen en dan op de mond zoen. Iets dat niet eens helemaal gelogen is. Gezien het feit dat mijn meeste vrienden homo mannen zijn, en wij op menig feestje elkaars date zijn geweest. Niet om te verbloemen dat ik van de vrouwen liefde ben, oh nee absoluut niet. Het is meer dat ik nooit zo aan relaties deed, en de meest intense relaties met hen was. Dus sleepte ik ze mee naar feesten en partijen, en speelden zij met matig enthousiasme mijn dates zodat ik in ieder geval iemand bij me had. Dit werkte goed, vanuit zijn puurheid en oprechtheid in hun platonisch bestaan. Het feit dat er niet geneukt zou worden na afloop, dat zij dat wisten, dat ik dat wist, maakte dat deze dates uitgroeiden tot de onverwoestbare banden die ik nog steeds met deze mannen heb. Het zijn de mannen die ik altijd kon en kan bellen als ik me ellendig voel, en even de bevestiging nodig heb dat ik de moeite waard ben. Vrouwen komen een gaan, maar zij zullen altijd blijven. Dit keer zat ik dus gewapend met Neelis aan mijn zij. Of liever gezegd met zijn ouders. Neelis zelf zat naast Lief. Maar ik hoorde bij Neelis, en voor lief was het gewoon ook wel leuk dat ik er was.

Ik liet mijn ogen door de zaal gaan, het viel me op dat er veel leuke meisjes zaten. Mijn ogen bleven hangen op een blonde vrouw die een uitstraling had die me nog een keertje deed omkijken. Toen ik dat deed realiseerde ik me echter wie ze was. Zijn vrouw! Als ik haar kon herkennen, dan kon ze mij vast ook herkennen, dus keek ik weg. Gelukkig zat ze achter me. Maar ik werd me ontzettend bewust van mezelf. En mijn stomme vlecht, die ik normaal nooit in heb, maar uitgerekend nu, uitgerekend vandaag wel. De mensen die naast haar zaten bleek ze te kennen, althans ze hadden interactie met elkaar. Ik wisselde beleefdheden uit met Neelis zijn ouders. Ik ken ze al lang, dus dat was niet moeilijk.

Toen Neelis zichzelf voorstelde joelde ik enthousiast, toen lief hetzelfde deed bleef ik stil. Ik ben hier voor Neelis, ik ben hier voor Neelis, herhaalde ik als een mantra. Lief won de derde prijs. Toen zijn verhaal werd omschreven had ik al door dat het om hem moest gaan. Neelis zijn ouders wisten niet van het bestaan van Lief, ik klapte matig enthousiast. Achter me maakte iemand een foto, ik wilde ook zo graag, maar durfde niet goed. Ik sloot een compromis, en zette mijn flits uit, dan viel het minder op. Er werd gelachen om zijn grapjes, de ouders van Neelis, achter me, ik hield me stil, maakte me zo klein mogelijk. Daar zat ik dan, mijn best te doen voor de een wel, en voor de ander niet te bestaan. Opgelucht haalde ik adem toen de voordracht voorbij was, bij de tweede, overigens erg leuke voordracht had ik door dat Neelis niet meer zou winnen, en durfde ik te ontspannen. De derde voordracht verveelde me. Ik pulkte aan mijn nagellak. Wat deed ik nu? Nu zagen mijn nagels er ook nog eens niet uit. Toen het afgelopen was wilde ik maar een ding, Neelis vast houden, zeggen dat het allemaal wel goed zou komen, dat hij een volgende keer zou winnen. Dat wij de oppas gelukkig wel goed geregeld hadden, in tegenstelling  tot de schrijfster die ook een voordracht deed. Maar net toen ik drie stappen bij Neelis vandaan was kwam het groepje van achter naar voren om Lief te feliciteren. Ik liet ze voor. Onzichtbaar, ik ben onzichtbaar, Neelis, ik ben hier voor Neelis, zong ik door.

Bij de hapjes wilde ik aan de alcohol. Ik probeerde me zo low Profile mogelijk op te stellen. Dit lukte niet helemaal. Ik viel weer veel te veel op, waarom wilde ik ook alweer proosten met een glas jus ‘d orange? En waarom had ik niet gewoon wijn, daar had ik zin in gehad! Ik kletste in mijn groepje, lief kletste in zijn groepje, maar kwam ook even bij ons staan. Dit is mijn broer wees hij. “ Hallo” zei ik tegen de broer. Hij keek me weinig enthousiast aan, alsof hij dacht, waarom kent mijn broer dit kind. Er werd verder geen uitleg gegeven, handjes geven had niet logisch gevoeld. Hij had geen idee wie ik was, dat ik bestond.

Langzaam schoven Neelis en ik naar de jassen, en uitgerekend daar kwam de broer weer opgedoken. Zoekend naar een jas wellicht, hij vertrok echter zonder. Buiten hap ik naar adem, dit was to fucking weird!

Nagellak pret met Visje

Mijn trouwe lezers is het vast opgevallen dat ik de laatste tijd erg weinig over Visje heb geschreven. Daar moet natuurlijk verandering in komen, dat vonden Visje en ik zelf ook. Dus werd het hoogtijd om af te spreken en ons op een nieuw avontuur te storten. Vorig jaar hadden we elkaar nog zo´n drie dagen per week gezien, omdat we braaf gingen hardlopen. Tegenwoordig lukt het ons niet eens om elkaar een keer te zien, laat staan drie. We doen echt ons best, maar onze schema´s lopen niet meer gelijk.

Als het ons dan eindelijk eens lukt een avondje te prikken, want we hebben er eten aan vastgeplakt, en eten moet iedereen toch een keertje doen gaan we nagelslakken. Ja je hoort het goed, ik ga met mijn lesbische vriendin NAGELSLAKKEN! We doen niet aan voetballen, tuinbroeken pimpen of linzensoep maken, nee we lakken nagels! En dat komt omdat Visje fanatiek is gaan dansen. Zodra lesbo´s gaan dansen lijken ze zich ineens te realiseren dat ze vrouw zijn. Ik heb dat meer gezien in mijn omgeving. Ze leren hoe je panty´s aan moet trekken, voor de niet dansende lesbo´s en de mannen onder ons, ja daar zijn bepaalde technieken voor, je moet niet net doen alsof je in je jeans stapt, het moet met beleid gebeuren, want voor je het weet heb je een haakje dat al snel een ladder wordt en later misschien zelfs wel een gat. Natuurlijk valt het een en ander nog te vertragen met een beetje doorzichtige nagellak, of haarspray, maar dat is alleen uitstel van executie. Ze gaan jurkjes kopen, of zelfs maken. Of gaan zich interesseren voor make-up. Ineens willen ze winkelen, en rennen zij meer winkels in dan ik zou doen. Wijzen ze mij op dat ene leuke paar hakjes, of dat jurkje met stipjes, en ik vrees dat de tijd dat we gezellig met zijn allen naar Center Parcs of een Termen gaan niet lang meer op zich laat wachten.

Dit is waar ik altijd stiekem van droomden, maar nu het dan zover is raak ik licht in paniek. Help! Ik wil mijn vriendinnen terug. Ik wil weer gewoon macrobiotisch koken, uit eten gaan bij vage restaurantjes met namen als “Het lachende varken” of lesbisch kant klossen. Ik hoop dus, stiekem dat er weer gewoon aan rugby gedaan gaat worden, en wij weer gewoon normaal kunnen doen!

Romeo en Julia voelen lentekriebels

Gisteren had ik in de tuin van mijn werk gezeten, de eerste zonnestralen van het jaar kuste mijn gezicht en lieten mijn gedachten afdwalen. Ik dacht aan terrasjes, zomerjurkjes en festivals. Ik dacht aan mijn Romeo en Julia vriend, die onverwacht weer had opgebeld. Hoe we uit eten gingen, en het weer zo vertrouwd was, want wat er ook gebeurd, wij horen bij elkaar. Hij gelukkig met zijn Romeo, ik nog altijd zoekend naar mijn Julia, weten we dat wat er ook gebeurd, we altijd bij elkaar aan kunnen kloppen. Het ging nu niet anders, het leek alsof de klok had stil gestaan, alsof het niet maanden geleden was, maar vorige week, dat we elkaar voor het laatst zagen. We pakken de draad weer op waar we hem de vorige keer hadden losgelaten, zo is dat altijd gegaan, zo zal dat altijd blijven gaan.

Toch is er iets veranderd in ons contact, en dan doel ik niet alleen op de omgevingen waar we elkaar treffen. Voorheen waren dat garages of zolderkamertjes geweest. Tegenwoordig hebben we eigen huizen, zonder garages, zonder zolderkamertjes, maar toch, hele degelijke huizen. Maar er is meer veranderd dan dat, vroeger deden we dingen, tegenwoordig praten we over dingen die we echt (nog)  een keer moeten doen, en komt er 9 van de 10 keer niets van. Misschien is dat wat volwassen worden is. Plannen maken voor dingen die je nooit gaat doen in plaats van dingen doen, die je nooit plant. Als dat zo is, dan hoeft dat volwassen worden van mij niet zo. Dan blijf ik liever een meisje van 20 en een beetje meer.

Een wolk hing voor de zon, en verstoorde mijn dromerige zon gedachten. Ineens voelde ik hoe de hersenen die normaal in mijn hoofd zitten, vandaag vervangen zijn door watten, of zouden het ook wolken zijn? Mijn oren doen pijn, en mijn keel voelt aan alsof er duizend naalden in gestoken zijn. Ik vraag me af waarom ik vanochtend ook alweer mijn bed uitgekomen was. Als de wolk voorbij trekt, en de zon mijn gezicht weer kietelt, herinner ik me dat die er iets mee te maken had. De roep van de lente, dan kun je toch niet ziek op bed blijven liggen? Dan moet je toch naar buiten? Om te voelen hoe het gras ook alweer tussen je tenen kriebelde? Of om bomen te knuffelen, te kijken of de vogeltjes nog fluiten, de vlinders nog fladderen en de bloemetjes al zo lekker geuren? Ik mag me dan niet zo lekker voelen, en ik denk dat het hem deze week niet meer helemaal gaat worden. Maar  de zon schijnt en, I’ve got summers in my head, and it’s okay, cause it’s an ice-cream day!

Valentijn

Als ik mijn inbox open, ontdek ik een valentijnskaartje. Spannend, van wie zou die zijn? Het blijkt een anoniem kaartje te zijn. “Na al die jaren heb ik het gevoel dat het weer goed zit”, staat erin. Die kan maar van een iemand afkomstig zijn. “Heb jij mij een valentijnskaart gestuurd”, vraag daarom op MSN. Ik krijg geen antwoord. “Nou…” vaag ik, in de hoop dat deze aansporing wel een antwoord op zou leveren. “Waarom denk je dat”, vraagt mijn hoofdverdachte.

1, Omdat jij gisteren vroeg of ik toevallig een kaartje van het kaarhuis had ontvangen, en dit een kaarhuis kaartje is.
2, Omdat de tekst alleen op jou kan slaan
3, Er stond een spelfout in, die jij altijd maakt

Hier heeft ze niet van terug, ze bekend dat het inderdaad een kaartje van haar is.
“Zullen we straks gaan lunchen”, vraag ik.
“Ja leuk, romantisch”, roept ze uit.

Even later zitten we in de V&D boven onze broodjes en sapjes. Er wordt behoorlijk wat afgekwebbeld, we hebben elkaar tenslotte al een tijdje niet gezien.
“Ga je vanavond met me mee naar huis, dan stel ik je voor aan m’n ouders?” vraagt ze.
“Prima”, zeg ik, “dan hebben we dat ook maar gehad”.
“Mijn moeder vraagt of je blijft eten, ik heb gezegd dat je geen vlees eet, daar houd ze rekening mee”.
“Prima”, zeg ik weer.
“Vind je niet dat we hard van stapel lopen? Zo’n eerset date, en dan meteen mee naar mijn ouders.”
“Ach, wat zou het”, antwoord ik “ het voelt gewoon zo goed”.

Onze blikken vangen elkaar, we kunnen de slappe lach niet onderdrukken. Mensen in de metro kijken ons niet begrijpend aan. We proberen elkaar niet aan te kijken, om een volgend lachsalvo te vermijden. Maar het helpt niets, het toneelstukje dat we nu al de hele dag opvoeren maakt ons te melig. Als we bij haar ouders aanschuiven wordt ik binnengehaald als de verloren dochter. “Hoi Lau, wat leuk dat je er bent, tijdje geleden weer, ik heb een kaasburger voor je klaargemaakt”. Wat een amicale begroeting voor een eerste date, proesten wij uit. Even zijn we weer de meisjes die we waren in de brugklas, toen had ik hier ook al gezeten, aan dezelfde tafel. Wat is het toch fijn om goede vrienden te hebben, of zomaar terug te vinden op hyves. Dankjewel Peet, voor deze onvergetelijke “after Valentine paty”.

Danshooligans, make-upjes en foto's

Visje en haar vrouw doen aan stijldansen. Toen ze voor hun eerste wedstrijd mij de eerzame taak van visagist toebedacht hadden, hoefde ik niet lang na te denken. Natuurlijk wilde ik dat doen. Buiten visagist kreeg ik ook de taak van steun en toeverlaat, dat wil zeggen dat ik zenuwen weg moest praten en vooral moest zeggen dat alles er goed uit gezien had. Ook als dat niet het geval was. Mijn eerlijke oordeel moest ik maar bewaren voor een andere keer. Fair enough! En als ik er dan toch was kon ik vast ook wel foto´s maken. Natuurlijk, doen we ook wel even!

Toen de dag van de wedstrijd naderen sloegen de zenuwen toe. Bij mij wel te verstaan! Want hoe breng je een theater make-upje aan? En dan ook nog eens bij iemand anders? Mag ik een hulplijn inschakelen? Natuurlijk mag dat! Dus ik belde mama op. Mama staat altijd klaar met raad en daad. Bovendien geeft ze altijd adviezen waar je echt iets aan hebt. Altijd, behalve nu. Want met het antwoord “ Je moet schaduwlijnen maken bij dingen die je wilt benadrukken, en dingen die je niet wilt laten zien moet je wit maken” kan ik niet echt veel. Want wat wil ik dan benadrukken? En waarom wil ik dat? Ik kwam er niet uit, en besloot maar te gaan voor het advies van de make-up homo.  Benadruk de kaak lijn en de neus was zijn devies. Toen ik echter hoorde wat zijn haar tip was geweest voor een andere danseres, besloot ik zijn oordeel maar niet al te serieus te nemen, en maar gewoon op mijn eigen gevoel af te gaan. Dat werkte wonderwel goed. En een deel van de zenuwen ging weg.

Nu het volgende obstakel nog. Foto’s maken van bewegende objecten. Een gebouw met een mooie lichtinval gaat me steeds makkelijker af. Een persoon die stil staat of zelfs poseert, ik draai mijn hand er niet voor om. Maar een dansend stel? Ik had er een hard hoofd in dat me dat zou gaan lukken. Dus paste ik te tactiek van 100 foto’s maken in de hoop dat een daarvan goed zou lukken maar toe. Een geslaagde tactiek want de foto’s werden goedgekeurd door een wel erg goede danseres.

Ik kon me nu gaan wijden aan een andere ook wel erg belangrijke taak. Namelijk de support. Dus klapte ik om het hardst bij iedere geslaagde draai. Stond ik als een ouder van een voetballende jongetje mijn duimen om hoog te steken, en geheime gebaren voor verbetering door te seinen. Niet op je lip bijten, blijven lachen, ja zo gaat ‘ ie goed! De subtiele seintjes werden netjes opgevolgd. Tot  er achter mij een harde kreet klonk. KOM OP 49, JULLIE KUNNEN HET! Verbaasd keek ik om. JAHAAAAAAAAAAAAAAAAA GAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAN DAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAN. Ik was toch bij een danswedstrijd? Sinds wanneer had je daar ook hooligans? Waar kwamen deze hooligans vandaan, en waarom stonden ze niet langs het voetbalveld?

Vragen waar ik geen antwoord op had. Ik was blij met een sms-je dat zorgde voor wat afleiding. Er werd gevraagd wat ik aan het doen was. Potten spotten op een uni-paren danswedstrijd. Was mijn antwoord. Maar ja, als je hier scoort moet je weer verplicht op dansles! Het volgende sms-je vroeg of ik inmiddels al ingeschreven stond. Ik keek eens kritisch door de zaal. Maar kon niemand ontdekken waarvoor ik me op de dansvloer zou begeven. Nee, ik hou het wel gewoon bij make-uppen en fotograferen. Ik ga alvast oefenen voor de volgende keer! Fijn van die vrienden die hobby’s hebben die er voor zorgen dat jij ook weer nieuwe hobby’s krijgt!

Verkeerde Laura

Whahahaha, doet mijn telefoon.
`Hallo, met Laura´
`Heej, Laura, ik wilde je bedanken!`
`Bedanken?’
‘Ja bedanken!’
‘Waarvoor dan?’
‘Ik spreek toch met Laura?’
‘Ja, ik ben Laura ja!’
‘Maar je klinkt niet als Laura!’

Ik check mijn display, dan begtint het me te dagen.

‘Hebben wij dit gesprek niet al eens eerder gevoerd? Ik denk dat je de verkeerde  Laura hebt gebeld!’
‘Oh, jij bent niet Laura uit Rotterdam?’
‘Nee, dat ben ik niet!’
‘Oh, hoe is het met je?’
‘Ja wel goed, met jou?’
‘ Ook wel goed!’
‘Heej ik moet afrekenen, tot de volgende keer hé, als je weer de verkeerde Laura belt’

Die avond kom ik een oude vriend tegen, of ik mijn nummer in zijn telefoon wil zetten. Hoeveel Laura’s ken jij? En hoe wil je mij erin hebben? Voor de zekerheid voeg ik toe waar hij me van kent. Je weet maar nooit, straks belt hij ook de verkeerde.

Eerste ontmoeting

Visje had een leuk idee om over te bloggen. Als we nu eens allebei omschrijven hoe onze eerste ontmoeting met elkaar was stelt ze voor. Ik wil dat natuurlijk best doen, maar ik heb geen idee meer hoe onze eerste ontmoeting met elkaar was. Logisch terug redenerend  kan ik ongeveer plaatsen waar het was. En daar kan ik dan een gebeurtenis aan koppelen. Een grappige anekdote, maar of dat echt de eerste keer was dat we elkaar zagen? Ik weet het niet, en ergens hoop ik ook van niet.

“Weet jij nog dat we elkaar voor het eerste ontmoete dan?”, vraag ik daarom maar aan Visje. “Ik bedoel herinner jij je het exacte moment?” Stellig zegt ze van wel. De wanhoop moet in mijn woorden doorklinken. Hoe kan het dat mijn geheugen me zo in de steek heeft gelaten? “Dat was op de Eurekamarkt, jij stond in mijn kraampje, met dat roze vel weet je nog wel”. Opgelucht haal ik adem. Kennelijk had de symbiose harder toegeslagen dan ik ooit heb kunnen vermoeden. Dat was ik namelijk niet. Dat was mijn inmiddels ex-vriendinnetje! Ik heb nog nooit op de Eurekamarkt gestaan!

Nu is het Visje die zich door haar geheugen in de steek gelaten voelt. “Dan herinner ik het me ook niet meer”, zegt ze een tikkeltje teleurgesteld.  Bij mij overheerst de triomf, zou ik dan toch in de goede richting zitten met mijn anekdote? En ik begin te vertellen. Vis, mijn eerste herinnering aan jou is in Apollo (homojongerenvereniging in Rotterdam), we zitten aan de bar samen met je dans heldin en mijn ex vriendin. Op een gegeven moment komt het gesprek op beflapjes en wie die dingen echt gebruikt. Wij kennelijk allemaal niet. De lust is toch meteen weg als je zo’n vuilniszak op de venusheuvel van je partner moet leggen is de algemene conclusie. En je wilt haar toch proeven niet een of ander synthetisch vanille smaakje?  Toen wilde we natuurlijk de proef op de som nemen en nog een keertje proeven hoe synthetische vanille dan ook alweer smaakt. Aan de Tori Amos minnende barman vragen we daarom een beflap om de proef op de som te nemen. Als het ding nog niet uit de verpakking is, is iedereen al bedwelmd door de geur alleen al. Maar ja het ding is nu uit de verpakking dus we moeten er toch iets mee! Anders is het zonde. Iemand komt op het idee om te kijken of er een bierglas op kan blijven staan. Voor we het goed en wel weten staan we met zijn vieren aan dat ding te trekken en te rekken, en jawel en blijft een bierglas op staan. Daarna wilde we weten hoe rekbaar het ding nu werkelijk was. We blijven rekken en trekken tot het ding scheurt.  En dat lieve Vis, is mijn eerste herinnering aan jou.

“Ik was er al bang voor “, zegt ze. Ik zie niet in waarom ze hier bang voor moet zijn, ik kan me nauwelijks een betere eerste ontmoeting voorstellen. En snap nu ineens het vrienden voor het leven gevoel dat wij ergens toch wel bij elkaar hebben. Maar was er dan niet iemand die ons aan elkaar voorstelde? Het lijkt mij dat mijn toen nog vriendinnetje hier de bindende factor moet zijn. Vis denkt dat het al een keer eerder gebeurd moet zijn, door de Tori Amos minnende barman. Het is ook een mogelijkheid. Dan begint ze te vertellen over hoe de aan de hummerfan had gevraagd wat voor een type ik dan was toen ze me in het clubblad had zien staan. Het antwoord was iets met “Gothic, zwarte make-up en Jurkjes en strikjes geweest”. Mijn reputatie was me kennelijk al vooruitgesneld.

Verjaardagsgesprekken

Verjaardagsgesprekken

Het is vast niet voor niets dat er liedjes geschreven worden over verjaardagsgesprekken. Spinvis bezingt hoe je gedachten afdwalen, en je meer luistert naar de wolken en de wind dan de gesprekken om te heen. Claudia de Breij zingt een liedje over gesprekken die op verjaardagen altijd maar een beetje aan de oppervlakte blijven. Hebben mensen kinderen gaan de gesprekken over kinderen, hebben mensen huisdieren hebben ze het daar graag over. Hobby´s doen het ook altijd goed. En zodra er meer dan een gescheiden vrouw in het gezelschap aanwezig is weten die vrouwen elkaar te vinden en ontstaat er een klaag hoekje voor gescheiden vrouwen. Er is ook altijd wel iemand die iedereen ongevraagd financieel advies geeft. Of mensen die aan het verhuizen of verbouwen zijn. Als al die onderwerpen op zijn dan is er ook nog altijd het werk waar men iets over te melden heeft. Of een reis die men gemaakt heeft of van plan is te maken.

Wat dat aan gaat waren de verjaardagen waar ik het afgelopen weekend was dus volkomen normale verjaardagen. Alleen een ding is anders, zodra ik op een verjaardag ben gaat het nogal snel over homoseksualiteit en seks. En altijd is het iets dat jou in een bijzondere situatie brengt. Het is nooit eens, “zo dus je hebt een vriendin, hartstikke leuk, kun je de brie even aangeven?”  Nee, niets van dat alles, mensen vinden er altijd wel iets van. Of ze willen je vertellen dat ze het allemaal heel normaal vinden, en dat zij vooral heel ruimdenkend zijn en overal wel voor open staan (als je maar van hen afblijft).Of ze hebben honderden vragen, of je niets mist in bed dan, oh je hebt nu een vriendje, ben je dan 50/50 bi? Nee niet? Je valt toch meer op vrouwen? En als je met een vrouw bent heb je dan ook een dildo? Wat is er nu leuker? Wat is het verschil? Waarom val je meer op vrouwen? Hoe kan dat eigenlijk? Je bent zelf zo vrouwelijk. Ja, je wordt natuurlijk als homoseksueel geboren, daar kun je verder ook niets aan doen. We hebben het altijd al geweten van die en die ja, zelf zag ze het nog niet, maar wij hadden het wel door hè. En dan kijken ze elkaar samenzweerderig aan. Wat zijn ze toch begripvol, wat zijn ze toch open minded. Goh, wel dapper hoor dat je hier zo open over durft te praten, voegen ze er dan nog ergens halverwege aan toe. Want tante Clara die nu 50 plus is die heeft er zo lang over gedaan voor ze uit de kast kwam. Ho wacht even, tante Clara die nu 50 plus is zeg je toch? Was dat niet de periode na de seksuele revolutie? En voor Aids? De periode van vrijheid blijheid? De periode dat iedere zichzelf respecterende Viva lezeres op zijn minst fantasieën had over mensen van het eigen geslacht? En je wilt zeggen dat het in die periode moeilijk was om uit de kast te komen? Ja, maar, de seksuele revolutie dat gold niet voor homoseksualiteit hoor, dat ging over hele andere dingen. Uhhu, mijn moeder was ook jong in die periode, bij haar in de omgeving ging het daar toch echt wel over hoor! En tegenwoordig heb je een zestien min boot tijdens de Amsterdamse canal pride. Er zijn serieus kinderen van 11 jaar die uit de kast komen.  Dan wil je nog een keer zeggen dat ik met mijn 26 jaar dapper ben omdat ik uit de kast ben? Schei toch uit!

Weet je wat pas open minded zou zijn? Als dit gesprek niet gevoerd hoefde te worden zodat jij kunt bewijzen dat je overal zo voor open staat. Als het niet meer dapper gevonden wordt dat iemand uit de kast komt, maar dat het gewoon als iets normaals gezien wordt. Als je mij niet in een bijzondere positie brengt alleen omdat ik het ook met meisjes doe. Als je nu gewoon zou vragen of ik je de brie aan wil geven en hier geen woorden aan vuil gemaakt hoeven worden. Maar ja, dat zeg je dan ook weer niet.